Πανελλαδική ποδηλατοπορεία

Εάν δεν έχετε ποδήλατο και θέλετε να πάρετε μέρος στην ποδηλατοπορεία, μη στενοχωριέστε. Πηγαίνετε έξω από το δημοτικό μας παρκινγκ στο ρολόι. Εκεί σας περιμένουν πολύ καιρό τώρα δύο ποδήλατα που θα σας προσφέρουν προσωρινή λύση.

Το μόνο που θα χρειαστείτε είναι μια σέλα, ένα τιμόνι, μια τρόμπα και φύγατε.

Είδατε φροντίδα και προνοητικότητα ο Δήμος μας;

Διαφημιστική ζαρντινιέρα

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να διαφημιστείτε. Ένας είναι οι εξωτερικοί τοίχοι των σπιτιών ιδιωτών, αλλά  και αυτών των δημόσιων κτιρίων. Ένας άλλος πολύ συνηθισμένος επίσης είναι οι κολόνες παντός τύπου. Εάν έχετε παραγγείλει αυτοκόλλητα μπορείτε να τα κολλήσετε σε πινακίδες και καθρέφτες κυκλοφορίας, καθώς και στις διευθύνσεις σπιτιών .

Με όλους τους προηγούμενους τρόπους απλά θα είστε "συνηθισμένοι". Αν θέλετε πραγματικά να ξεχωρίσετε, να κάνετε τη διαφορά, να αισθάνεστε in, υπάρχουν νέοι τρόποι να διαφημιστείτε.
Στο πιο κεντρικό και αμφιλεγόμενο σημείο της πόλης μας, στην κεντρική μας ταράτσα, ή αλλιώς πλατεία.
Εκεί θα βρείτε μεγάλες ξύλινες ζαρντινιέρες που τις κοσμούν φυτά.
Κολλήστε το διαφημιστικό υλικό σας χωρίς ενδοιασμούς, εντελώς δωρεάν. Τρέξτε να προλάβετε, δεν υπάρχουν και πολλές.
Δοκιμάστε το! Εγγυημένη επιτυχία!

Η λεωφόρος της αναβολής

Περπατούσα αμέριμνη στην λεωφόρο της αποσυμφόρησης, την Κενάν Μεσαρέ και θαύμαζα τα νέα της φανάρια, τα γεμάτα σκουπίδια πεζοδρόμιά της κι αναλογιζόμουν: Πότε θα έρθει ο Ιούνιος να δοθεί στην κυκλοφορία, αυτή η ναυαρχίδα που θα αποσυμφορήσει την πόλη μας και θα μπλοκάρει όλη τη Δωδώνης και τη Δόμπολη;

Να μπορώ κι εγώ επιτέλους να κυκλοφορώ ελεύθερα, γρήγορα και με ασφάλεια  με την αμαξάρα μου, να νιώθω σύγχρονος Ευρωπαίος πολίτης βρε αδερφέ;

Κι ενώ ονειρευόμουν βλέπω μπροστά μου ένα λεωφορείο. Μπα, σκέφτηκα, άρχισαν και τα δρομολόγια αστικής συγκοινωνίας πριν καν δοθεί στην κυκλοφορία; Μωρέ μπράβο ετοιμότητα!!!!!!!!!!

Έμεινα αποσβολωμένη. Έψαχνα εναγωνίως τη στάση. Το λεωφορείο όμως έμενε στάσιμο για πολύ ώρα. Πλησίασα γεμάτη περιέργεια και ανακάλυψα κάτι πολύ φυσιολογικό για τα δεδομένα μας. Κάποιοι απλά το είχαν «πετάξει» εκεί.
Αναστέναξα ανακουφισμένη.

Δεν είχε αλλάξει τίποτε στην πόλη και την καθημερινότητά μου. Ένιωσα για μια ακόμη φορά ασφαλής.

ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ

Η κοινωνία αυτή τη στιγμή έχει συνειδητοποιήσει ότι θα υποστεί θυσίες με πρώτα εξιλαστήρια θύματα μισθωτούς και συνταξιούχους. Η απαίτησή της μία. Να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι, αυτοί που οδήγησαν την Ελλάδα στη χρεοκοπία.

Η απαίτηση λογική αλλά στην πράξη δύσκολο πολύ. 

Πρέπει να τιμωρηθεί όλη η Ελλάδα. Πρώτος και καλύτερος ο λαός, γιατί ανεχόταν και με την απραξία του επικροτούσε τόσα χρόνια την ατιμωρησία σε όλα τα επίπεδα. Εθελοτυφλούσε. Ψήφιζε τα λαμόγια εν γνώση του τις περισσότερες φορές για να εξυπηρετήσει και να αποκομίσει μικρά ή μεγάλα προσωπικά οφέλη.

Ανεχόταν συμπεριφορές στο μικρόκοσμο ή μακρόκοσμό του, γιατί πίστευε μόνο στη βόλεψή του και στον ωχαδερφισμό. Δεν ήθελε στην ουσία να γνωρίζει την αλήθεια. Πίστευε ότι δεν τον αφορούσε, ότι ήταν πέρα και πάνω απ' αυτόν.

Συντεχνίες πάλευαν η κάθε μία ξεχωριστά, μυστικά,  να αποκομίσει τη μερίδα του λέοντα για τον εαυτό της. 

Ψηφοφόροι σέρνονταν για μια θέση στον ήλιο σε γραφεία κάθε είδους πολιτευτών.

Ενισχύαμε καθημερινά τις μαύρες τρύπες εν γνώση μας περισσότερο και λιγότερο εν αγνοία μας.

Καλύπταμε τα λαμόγια δίπλα μας, στον εργασιακό μας χώρο στο όνομα της συναδελφικής αλληλεγγύης.

Διακινούσαμε μεταξύ μας καθημερινά μαύρο χρήμα, καθένας μας στα πλαίσια των δυνατοτήτων του, αντιμετωπίζοντάς το ως φυσική και αυτονόητη συναλλαγή, διανθισμένο με ολίγο απο μαγκιά.

Αποθαρρύναμε ανθρώπους με ποιότητα που προσπαθούσαν να αναδειχτούν μέσα σε ένα σάπιο πολιτικό και κομματικό σύστημα καταψηφίζοντάς τους, γιατί δεν μας έκαναν τη δουλειά μας, δεν μας χτυπούσαν την πλάτη, δεν μας έπαιρναν τηλέφωνο στη γιορτή μας.

 Όποιος τόλμησε ποτέ να καταγγείλει άνομες κι ανάρμοστες συμπεριφορές, έμπλεξε στον κυκεώνα ενός νομικού συστήματος τύπου "Πυθίας". Η ερμηνεία του νόμου, όταν μετά από χρόνια γινόταν η δίκη, χωρούσε πολύ νερό και ο μόνος χαμένος οικονομικά και ηθικά αναδεικνυόταν ο καταγγέλλων.

Η μισή βουλή δικηγόροι. Νομοθετούσε καταπώς τη βόλευε κάθε φορά. Νομοσχέδια περνούσαν εν μία νυκτί, μυστικά πολλές φορές, κομμένα και ραμμένα στα μέτρα ορισμένων. 

Οι ίδιοι άλλωστε αποτελούσαν και τη δικαστική εξουσία. Και το μαχαίρι και το πεπόνι. Δε νομίζω να υπήρξε άλλος κλάδος πέρα των δικαστικών και των βουλευτών που κάθε τόσο αξίωνε και έπαιρνε για κάποιο κάθε φορά λόγο αναδρομικά μεγάλα χρηματικά ποσά.

Έφτασε όμως η ώρα να βγούνε κι οι ίδιοι στο δρόμο, γιατί όταν σαπίζουν οι ρίζες απ' το δέντρο δεν γλυτώνει κανένα κλαδί του.  

Σύγχρονοι ευεργέτες

Κυριακή βράδυ είδα σε επανάληψη μια εκπομπή στο τοπικό τηλεοπτικό κανάλι ITV. Φιλοξενούσε μια γυναίκα που θαυμάζω πάρα πολύ και δεν γνωρίζω προσωπικά, αλλά παρακολουθώ το έργο της και προσκυνώ την προσφορά της. Την κ. Νατάσα Μπέγκα, πρόεδρο του Δ.Σ. της ΕΛΕΠΑΠ του παραρτήματος Ιωαννίνων. Μια γυναίκα που έχει δώσει τριάντα χρόνια ζωή κι ελπίδα σε εκατοντάδες παιδιά με ειδικές ανάγκες στην πόλη μας. Μια γυναίκα που μοναδικό μέλημά της είναι η προσφορά. Ταπεινή, εργατική, δοτική, δυναμική, αεικίνητη.
Μίλησε για όλα, το έργο της ΕΛΕΠΑΠ, το Δ.Σ., τους ανθρώπους που στηρίζουν αυτή προσωπικά, αλλά και την ΕΛΕΠΑΠ, τους δωρητές, τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, το νέο επίτευγμα της ΕΛΕΠΑΠ, την εξασφάλιση  15 στρεμμάτων από την Περιφέρεια για την κατασκευή Σπιτιών Προστατευμένης Διαβίωσης για ενήλικα ανάπηρα άτομα, Ξενώνων Βραχείας Παραμονής τους για την κάλυψη έκτακτων αναγκών καθώς και Κέντρο Ημερήσιας Δημιουργικής Απασχόλησης ενηλίκων ατόμων με αναπηρία.

Παρακολουθούσα με μεγάλο ενδιαφέρον, με συνεπήρε η απλότητα που μιλούσε για μια τεράστια προσφορά. Σκεφτόμουν όλους αυτούς τους ανθρώπους, τους ανώνυμους, τους επώνυμους, τους εθελοντές, τους επαγγελματίες, τους δωρητές, τους σύγχρονους ευεργέτες, που η καθημερινή προσφορά τους είναι τεράστια για κάποιες κατηγορίες συνανθρώπων τους που υποφέρουν, που χωρίς αυτούς θα ζούσαν την πλήρη απαξίωση, την πλήρη εγκατάλειψη, τον αργό καθημερινό θάνατο.
Από την άλλη σκεφτόμουν την κατάντια μας όσο αφορά στον τηλεοπτικό χρόνο, που μονοπωλείται από μια σειρά πολιτικών και πολιτικάντηδων που προσκαλούνται να περιδιαβαίνουν σε όλες τις εκπομπές και αρέσκονται σε βαρύγδουπες και ανούσιες κατά το μεγαλύτερο μέρος τους δηλώσεις.
Αρκετά έχουμε ξεπέσει σαν χώρα σε όλα τα επίπεδα. Μήπως πρέπει να βοηθήσουν στην ανάταση των πολιτών, τουλάχιστον τα τοπικά ΜΜΕ προβάλλοντας και την άλλη όψη του νομίσματος;
Ανθρώπους που με τη ζωή και τη φωνή τους μπορούν να μας θυμίσουν κάποια πλευρά του εαυτού μας που μάλλον ξεχάσαμε, να μας θυμίσουν ότι μπορούμε να γίνουμε ξανά ανθρώπινοι κι αληθινοί, αισιόδοξοι, άνθρωποι με στόχους κι ενσυναίσθηση για τον συνάνθρωπό μας;
Υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι άνθρωποι δίπλα μας, άλλους τους γνωρίζουμε κι άλλους όχι.
Ας τους αναδείξουμε σαν κοινωνία κι ας τους τοποθετήσουμε εκεί που τους αξίζει.

Μαύρη Κυριακή

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΕΝΘΕΙ

ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ-ΑΝΑΠΤΥΞΗ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Όχι στα εκτρώματα!

"ΌΧΙ" σε όλα είπε η τοπική ένωση δήμων και κοινοτήτων στο σημερινό της ψήφισμα, στην έκτακτη γενική συνέλευση με τη συμμετοχή εικοσι δύο ολόκληρων εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Δεν προλαβαίνουν οι άνθρωποι, έχουν πολλές ασχολίες με τις υποψηφιότητές τους,  με τον Καλλικράτη και το χωροταξικό θα ασχολούνται; Αύριο είναι και Πρωτομαγιά ρεεεεε, θέλουν να πάνε να πιάσουν και το Μάη οι άνθρωποι. Εκτός πια αν μαζεύτηκαν μόνο οι δυσαρεστημένοι.

Βγήκε και ο προεδράρας και δημαρχάρας μας και έκανε δηλώσεις. Κουρασμένος από τη συνεδρίαση μου φάνηκε. Είπε ΟΧΙ στα εκτρώματα.
Αυτό απλά που δεν έχουν καταλάβει οι άνθρωποι είναι ότι το ίδιο πιστεύουμε κι εμείς.
 ΟΧΙ στα εκτρώματα-εκπροσώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης λέμε κι εμείς, γιατί δεν μας έχουν πείσει ότι όλες οι αντιρρήσεις τους στο χωροταξικό δεν έχουν σχέση με τις καρεκλίτσες τους και μόνο.
Βαρεθήκαμε κύριοι να σας βλέπουμε και να ακούμε. Πάρτε τις καρέκλες σας στο σπίτι σας και αφήστε την υποκρισία.
Και μια τελευταία συμβουλή κύριοι: Όταν λέτε ΟΧΙ σε κάτι πρέπει παράλληλα να καταθέτετε εναλλακτικές προτάσεις, πάντα με κριτήριο τους πολίτες και όχι τον εαυτό σας.

Διαρκής και δίχως όρια αναζήτηση

Διάβασα μία μέρα μια φοβερή είδηση με τίτλο "Πολτοποίηση ή υπόγειοι κάδοι στην υπηρεσία καθαριότητας!" .

«Η αναζήτηση σύγχρονων μεθόδων συγκομιδής απορριμμάτων αποτελεί πρώτη προτεραιότητα για τη Δημοτική Αρχή, γι’ αυτό οποιαδήποτε τεχνολογική εξέλιξη εξετάζεται ενδελεχώς τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Είμαστε σε διαρκή αναζήτηση», τόνισε ο Δήμαρχος Νίκος Γκόντας.
Μέχρι να τελειώσει αυτή η "Οδύσσεια" της αναζήτησης, εσείς μπορείτε να αντικρίζεται εικόνες μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής πόλης του απαράμιλλου κάλλους που απεικονίζεται στις παρακάτω φωτογραφίες-καρτποστάλ!

π.χ.στη Δόμπολη οι κάδοι δε μπορούν να μπουν στις εσοχές που έχουν δημιουργηθεί στο δρόμο γι' αυτό το σκοπό, γιατί τα σημεία αυτά είναι γεμάτα λάσπη. Σ' αυτή την περίπτωση δεν ξέρω αν είναι υπεύθυνος ο αντιδήμαρχος καθαριότητας ή ο αντιδήμαρχος πρασίνου. Υπάρχει όμως και η περίπτωση να είναι ο ίδιος στα κλπ. Δεν μας το έχει ξεκαθαρίσει ο Δήμαρχος. Το σίγουρο είναι ότι αν δεν το καθαρίσουν, τουλάχιστον ας κουρέψουν λίγο το γκαζόν που φύτρωσε ή έστω ας φυτέψουν κανένα λουλουδάκι.

Σε κάποιο σημείο για να κρύψουν τις εσοχές στο δρόμο πρόσθεσαν κι έναν επιπλέον κάδο. Έξυπνο πολύ.

Η ανακύκλωση όμως ανακύκλωση. Αυτή η αναζήτηση ευτυχώς πέτυχε!!!!!!!!!!!!!!

WIPE OUT στα Γιάννενα για τυφλούς

Μια πεζοδρομιο-ναυαρχίδα που ανακατασκευάστηκε στην πόλη μας με προδιαγραφές για χρήση ατόμων με προβλήματα όρασης και που τόσα εύσημα έλαβε και από τον τοπικό μας τύπο, είναι στην ουσία τμήματα πεζοδρομίου, που βρίσκονται στην  είσοδο της πόλης μας, στην οδό Δωδώνης.
 

Σκέφτηκα λοιπόν να προτείνω στο Δήμο μας να οργανώσει ένα WIPE OUT για τους συμπολίτες μας με οπτική ανικανότητα, μιας και το πεζοδρόμιο της Γαριβάλδη, παρ όλες τις προδιαγραφές του για μπαστούνι, έχουν προλάβει και το έχουν καπαρώσει οι επιχειρηματίες της σύγχρονης ευρωπαϊκής πόλης μας.
Σας παρουσιάζω την πρότασή μου.

ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

1η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ:  "Ξεκινάμε από το ξενοδοχείο Grand Serai όπου διαμένουμε και περπατάμε τη λεωφόρο Δωδώνης όπου συναντάμε το κτίριο της φιλαρμονικής του Δήμου μας. Περνάμε τη διάβαση και συνεχίζουμε προς την έξοδο της πόλης. Απαγορεύεται να ακολουθήσετε τη διαδρομή που είναι προς τη λίμνη. Αυτή έχει σχεδιαστεί μόνο για τους τουρίστες αυτής της πόλης.

2η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ:  Στα πέντε μέτρα έχει φανάρι, προσοχή όμως δεν έχει ήχο για να σας προειδοποιεί. Προσευχηθείτε και συνεχίστε.

3η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ: Αν καταφέρετε και περάσετε απέναντι, προσέξτε. Στα πέντε πάλι περίπου μέτρα βρίσκεται ένα περίπτερο. Στο σημείο αυτό υπάρχει η τρίτη δοκιμασία. Πέρα από τη γωνία που καλείστε να διασχίσετε, πρέπει να ξεφύγετε και από το τυχαίο άνοιγμα της πόρτας του περιπτερά.

4η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ: Αν καταφέρετε να περάσετε το πρώτο περίπτερο, το δεύτερο που σας περιμένει λίγο πιο πάνω είναι ακόμη πιο δύσκολο. Δεν έχει μετακινηθεί στην ειδική εσοχή που έχει δημιουργηθεί πιο πίσω και βρίσκεται ακριβώς πάνω στο ειδικό πλακάκι. Αυτή είναι πολύ δύσκολη δοκιμασία. Δύσκολο να επιβιώσει κανείς.

5η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ:  Αν καταφέρατε και ξεπεράσετε το περίπτερο, η επόμενη δοκιμασία είναι τίποτα. Ένα παρατημένο μηχανάκι ακουμπισμένο αδιάφορα στο δέντρο.
 

6η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ: Βγαίνετε για λίγο από το πεζοδρόμιο και κινείστε σε χωμάτινη διαδρομή. Υπάρχουν κάποιες παγίδες, αλλά βρισκόμαστε λίγο πριν τον τερματισμό και πρέπει να επιβιώσουν οι καλύτεροι.

7η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ: Πλησιάζετε στο τέρμα. Είναι ένα μικρό κομμάτι τριών μέτρων που θα φιλοξενήσει και τον/τους νικητές, αν υπάρχουν!

 Ο ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ

δυστυχώς πάντα χωρίς νικητή...

Οδός Γαριβάλδη. Η οδός των ΑΜΕΑ!

Μπορεί να πει κανείς με σιγουριά, ότι μια εβδομάδα μετά την αναποτελεσματική και άμεση έφοδο εισαγγελέα και αστυνομίας, παρκάρουν πολύ λιγότερα μηχανάκια στο πεζοδρόμιο της "σύγχρονης" οδού Γαριβάλδη, γιατί όσο αφορά στα τραπεζοκαθίσματα μάλλον πολλαπλασιάστηκαν!
 Άλλωστε σήμερα δεν έπαιζε και η ομαδάρα μας, ο θρύλος, ο άγιαξ της Ηπείρου, η θρησκεία μας, ο ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΕΝΑ και "συνέλαβα" κι έναν αστυνομικό με μηχανή να κάνει βόλτα στην παραλίμνια περιοχή.

Δεν πιστεύω μετά απ' αυτό να πήραν τα πάνω τους τα ΑΜΕΑ και οι μάνες με τα καροτσάκια και να ξεχύθηκαν για περπάτημα, γιατί μπορεί να μειώθηκαν τα μηχανάκια, αλλά καβάλησαν το πεζοδρόμιο τ' αυτοκίνητα!

Κι εσείς αγαπημένοι μου τυφλοί μην κάνετε το λάθος και βγείτε από το σπίτι σας γιατί σίγουρα θα βρεθείτε στην καλύτερη περίπτωση να πίνετε καφέ αγκαλιά με μια καρέκλα.

Ομολογουμένως πολύ αποτελεσματική η παρέμβαση αστυνομίας και εισαγγελέα.

Χρυσά σημεία του βραβευμένου χρυσού προορισμού

Ξενάγηση στη "χρυσή" λίμνη των Ιωαννίνων μια συνηθισμένη ανοιξιάτικη Κυριακή . Θαυμάστε τη.

1ο χρυσό σημείο

2ο χρυσό σημείο

3ο χρυσό σημείο

4ο χρυσό σημείο

5ο χρυσό σημείο

6ο χρυσό σημείο

Μεγάλη ευθύνη το κλπ

Ο αγαπημένος μου δήμαρχος, αφού όρισε παλιούς αντιδημάρχους και δημοτικούς συμβούλους και τους φόρτωσε με ευθύνες τους καυμένους, αποφάσισε να μου δώσει κι εμένα ένα τομέα ευθύνης. Τον "κλπ".

Είναι μεγάλος τομέας και με πάρα πολλές ευθύνες κι ας μην το καταλαβαίνετε εσείς.

Και μάλιστα για να σας το αποδείξω, διαβάστε:

Με απόφαση του Δημάρχου λοιπόν Αντιδήμαρχοι ορίστηκαν:

1. Βασίλειος Μάντζιος, με ευθύνη αναπλήρωσης του Δημάρχου, τη λειτουργία των καταστημάτων, τον τομέα αθλητισμού και την υπογραφής εγκεκριμένων χρηματικών ενταλμάτων πληρωμής.

2. Επαμεινώνδας Ριστάνης, με ευθύνη τον τομέα διοίκησης, τα Δημοτικά Διαμερίσματα, την προγραμματική για την ΟΑΣΗ, την υλοποίηση κοινών έργων Δήμου- ΔΕΥΑΙ στα Καρδαμίτσια και τη Βρυσούλα κλπ.
3. Φώτιος Μπουραντάς, με ευθύνη τον τομέα καθαριότητας, κυκλοφοριακών θεμάτων κλπ.

4. Κων/νος Τσάγκας, με ευθύνη τον τομέα των έργων, της εξυπηρέτησης του πολίτη, τον καθαρισμό των τειχών του κάστρου κλπ.
5. Άννα Ασημακοπούλου, με ευθύνη τον τομέα ευρωπαϊκών προγραμμάτων, κλπ.

Κάθησα και σκέφτηκα πολύ σοβαρά. Μεγάλη ευθύνη το κλπ. και με πολύ μεγάλη γκάμα θεμάτων. Τι να πρωτοαντιμετωπίσω; Πελάγωσα. Για καλή μου τύχη διάβασα ότι δεν έχει οριστεί αντιδήμαρχος για  το παζάρι, αλλά ούτε και για την οργάνωση της καθημερινής εμποροπανήγυρης του παλίμνιου χώρου.

Συγκεκριμένα σκέφτηκα να αναλάβω το χώρο έξω από το θεατράκι στα παλιά σφαγεία. Θα βοηθάω τα Σαββατοκύριακα του τσιγγάνους να απλώνουν και να μαζεύουν στα φορτηγά τους τα λουλούδια και τα δέντρα που φέρνουν για πώληση.
Έτσι, θα ξεκινήσω σιγά-σιγά, γιατί έχει πολύ δουλειά αυτός ο τομέας στην πόλη μας και δε θέλω να κουραστώ από την αρχή. Έρχεται σε λίγους μήνες ο Σεπτέμβριος και πρέπει να κρατήσω δυνάμεις, να προετοιμαστώ και για το bazaar μας.

Οδός Γαριβάλδη. Η οδός των ΑΜΕΑ!

Οδός Γαριβάλδη, μια άνετη οδός, ιδανική για περπάτημα.

Πεζοδρόμιο φτιαγμένο με όλες τις σύγχρονες προδιαγραφές κυρίως για άτομα με ειδικές ανάγκες! Να συγχαρούμε τη δημοτική αρχή για την ιδιαίτερη ευαισθησία που έχει επιδείξει στην άρση της απομόνωσης των τυφλών, που μπορούν πλέον να περπατατούν στο πεζοδρόμιο των καφέ και τραπεζοκαθισμάτων της πανέμορφης ανακαινισμένης οδού Γαριβάλδη.
Μιας παρέμβασης που θα μείνει στην ιστορία σαν τη νέα ναυαρχίδα που θα προστεθεί σύντομα στο στόλο Γκόντα και Σία.
Θαυμάστε τη!

Αντιδήμαρχοι Τρίτη και 13!

Η αυτού εξοχότης ναύαρχος Γκόντας αποφάσισε επιτέλους να ορίσει αντιδημαρχέους για να γνωρίζει  και το πόπολό του σε ποιους να απευθύνεται. Όχι ότι εγκατέλειψαν ποτέ την καρέκλα τους οι προηγούμενοι αντιδημαρχέοι μετά τη λήξη της θητείας τους. Κι εδώ που τα λέμε καλά έκαναν οι άνθρωποι, δικαιώθηκαν στο τέλος. Χρησικτησία. Κράτησαν τις καρέκλες τους και μάλιστα προστέθηκε και μια καινούρια.
Τόσους μήνες έκανε οικονομία ο Δήμαρχός μας, μπορεί να πληρώσει κι άλλη μια για εφτά μήνες, άσε που τρέχει και το νέο δάνειο. Το καινούριο θα το περιμένουμε τώρα από τις Βρυξέλλες.
Εγώ όμως έχω να κάνω μια ερώτηση που πολύ με προβληματίζει.
Είναι τυχαίο που τα ανακοίνωσε Τρίτη και 13;

Γιάννενα! Η πόλη των καφέ και των αυτοκινήτων

Πριν από λίγες ημέρες αποφάσισα να φύγω από την πόλη μας. Σκέφτηκα ότι με την ευκαιρία των διακοπών του Πάσχα θα έρθουν αμέτρητοι τουρίστες απ' όλο τον κόσμο, να δούνε και να θαυμάσουν τα αμέτρητα, τα καινοτόμα, τα θαυμαστά έργα, τις ναυ-αρχίδες του καπετάν-Γκόντα και του πληρώματός του κι ότι εμένα δε με παίρνει να καθήσω στην πόλη των έργων.





Τόσα χρόνια μοχθεί ο άνθρωπος να μαζέψει όλους τους τουρίστες της επικράτειας και όχι μόνο και να τους καθήσει στα έτοιμα τραπεζοκαθίσματά μας. Σε κάθε λόγο του, σε κάθε αναφορά του μ' αυτούς έχει να κάνει. Ψυχωτικός. Η μόνη λέξη που του έχει κολλήσει στο στόμα είναι τουρίστας, τουρισμός, τουριστικός προορισμός. Όλες με την ίδια ρίζα. Κολλημένο το άτομο...
 Πες πες με έπεισε κι εμένα ο αρχηγός να τη δω κι εγώ τουρίστας. Έτσι, όταν βρίσκω την ευκαιρία την κάνω από το χρυσό προορισμό και ψάχνω άλλους χρυσότερους.
Υστερία με έπιασε αυτή τη φορά. Δεν πήγα και πολύ μακριά. Μέχρι τη Θεσσαλονίκη έφτασα, αλλά έκανα το τραγικό λάθος να περπατήσω το αναμορφωμένο κομμάτι της παραλίας με τα θεματικά πάρκα. Ακόμη κι ο Παπαγεωργόπουλος κάτι έκανε! Κόντεψα να τρελαθώ, δεν το πίστευα. Κατά μήκος της παραλίας υπήρχε αντικαδρασμικός ξύλινος διάδρομος για τους ανθρώπους που τρέχουν, σωστά σχεδισμένος ποδηλατόδρομος, θεματικά πάρκα, ειδικός χώρος προστατευμένος για σκυλιά, "πάρκο σκύλων" όπως ονομάζεται, γήπεδα τένις, μπάσκετ, πίστες για σκέιτμπορντ, τουαλέτες και το πιο φοβερό απ' όλα, πουθενά καφετέρια και μπαράκι! Απίστευτο! 

Κάθησα σ' ένα ολοκαίνουριο παγκάκι και έκλαψα. Σκέφτηκα όσα τραγικά συμβαίνουν στα Γιάννενα, στη δική μου πόλη. Στη δική μου παραλίμνια περιοχή. 
Έκλαψα πικρά, πολύ πικρά ...

Καινοτόμα ιδέα

Πεζοδρόμηση εν όψη εορτών. Το είδαμε και αυτό σ΄αυτή τη πόλη.
Πλάκα έχει. Φρέσκο μέτρο στο χρυσό προορισμό μας. Για την ιστορία το συζητούν δέκα χρόνια τουλάχιστον, αλλά άρχισε για πρώτη φορά τα Χριστούγεννα που μας πέρασαν. Άγιο πνεύμα πρέπει να τους χτύπησε! Τα 'χουν μπερδεμένα λίγο στο δημαρχείο.
Ενθουσιάστηκαν λοιπόν τόσο πολύ οι πνευματοχτυπημένοι εμπνευστές για την καινοτόμα ιδέα τους, το συζήτησαν, το ξανασυζήτησαν, έκαναν και μία πρόβα τα Χριστούγεννα, η παράσταση πίστεψαν ότι πήγε καλά, δεν είχαν και τίποτε καινούριο να παρουσιάσουν και αποφάσισαν να  επαναλάβουν την κωμωδία και το Πάσχα.
Κι εγώ ο απλός πολίτης με το απλό και χαζό μυαλό μου ερωτώ τους εμπνευστές. Αν ήταν τόσο επιτυχημένη η παράσταση γιατί δεν την παίζουν όλο το χρόνο; Οι πεζοί έχουν ανάγκη ήρεμης βόλτας και shopping στο κέντρο της πόλης μόνο τις γιορτές; Τις υπόλοιπες ημέρες του χρόνου δεν ψωνίζουν; Δεν κυκλοφορούν; Δεν έχουν ανάγκη από ηρεμία και ασφάλεια; Μήπως τελικά έχει σχέση με το πόσα χρήματα ξοδεύουν;
Γιατί π. χ. δεν πεζοδρομούν το κέντρο και το δεκαπενταύγουστο, γιορτή είναι κι αυτή και του Αγίου Γεωργίου του πολυούχου μας και του Αγίου Νικολάου που γιορτάζει και ο Δήμαρχός μας; Μεγάλη η χάρη του!
Φοβερό το μέτρο! Άλλά λίγο. Θα μου πείτε όλα τα ωραία πράγματα κρατούν ελάχιστα.

Οι μαγαζάτορες; Διχασμένοι. Άλλος πιστεύει ότι με αυτό τον τρόπο θα αυξήσει το τζίρο του, ο απέναντι πιστεύει ότι μειώθηκε η κίνηση του κόσμου μαζί με την κίνηση των αυτοκινήτων...
 Άβυσσος.
Ότι νάναι, όπως νάναι σ' αυτή τη πόλη.
Γιορτές είναι θα μου πείτε.
Μάλλον τα' χω κι εγώ μπερδεμένα.
Τελικά πρέπει να είναι Πρωταπριλιά.

Τεκμήριο στο κορμί μου

Προχθές το βράδυ ήμουν καλεσμένη σ΄ ένα "τραπέζι", σε κάποιο σπίτι. Αυτές οι σουαρέ είναι οι αγαπημένες μου όταν έχω τα κέφια μου. Δεν έχουν καμία σχέση με συνεύρεση σε μπαρ, κλαμπ, ή παντός είδους φαγάδικου.
 Δεν μπορείς με τίποτε να ξεχαστείς όταν και εάν το επιθυμήσεις, να αφαιρεθείς. Δεν υπάρχει δυνατή μουσική να καλύπτει στιγμές παύσης και αμηχανίας, ή να τσακωθείς χωρίς να γίνεις αντιληπτός από την υπόλοιπη παρέα, δεν υπάρχει άγνωστος κόσμος γύρω σου να ξεχαστείς, να τραβήξει την προσοχή σου, να τον σχολιάσεις ενδεχομένως.
Η συνεύρεση σε σπίτι είναι πιο οικογενειακή, πολλές φορές πιο ελεύθερη, πιο άμεση, εξατρτάται πάντα από τη σύνθεση των συνδαιτυμόνων.
Η συζήτηση εκείνο το βράδυ είχε λίγο απ' όλα. Άρχισε φυσικά με τι άλλο; Κρίση. Οικονομική. Τον τελευταίο καιρό είναι το πιο in θέμα.
Έπεσαν στο τραπέζι εικασίες για πτώχευση, φορολογικά μέτρα, οικονομικά μέτρα, στάση της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα κι από εκεί φτάσαμε στο μεταναστευτικό, είχαν πάει βλέπετε και οι Έλληνες ως μετανάστες κάποτε στη Γερμανία κι έτσι προέκυψε το θέμα κι άλλα πολλά που μονοπωλούν την επικαιρότητα αυτό τον καιρό.
Κάποιο είπαν την άποψή τους, κάποιοι απλά άκουγαν, άλλοι μιλούσαν με ανακρίβειες, άλλοι μεροληπτικά, άλλοι με στοιχεία. Μέχρι εκεί θα μπορούσε κανείς να πει ότι υπήρχε μια λογική ροή στη συζήτηση. Σα να βλέπεις ειδήσεις στο Mega ή στον Αντ1.

Τώρα πως άλλαξε το κανάλι και πήγε η συζήτηση στο δελτίο ειδήσεων του Star δε θυμάμαι.
Κατάλαβα όμως ότι κάποια στιγμή η συζήτηση άναψε. Γέμισε ζωηράδα κι ενδιαφέρον, λάμψη στα μάτια.
Έπεσαν στο τραπέζι προτάσεις, σκέψεις, απόψεις. Ξεδιπλώθηκαν γνώσεις, τιμές, τηλέφωνα.
Όλοι μιλούσαν για μπότοξ και υαλουρoνικά. Οι πάντες γνώριζαν τα πάντα. Ποιος έχει κάνει, πόσο στοίχισε, ποιος είναι ο καλύτερος γιατρός, σε ποια ηλικία πρέπει ν' αρχίσει κανείς, γιατί καταφεύγει κάποιος σ' αυτή τη λύση, κλπ.
Κανέναν δεν ενδιέφερε πια η τιμή της βενζίνης, η αύξηση του ΦΠΑ, τα σκληρά οικονομικά μέτρα, οι περικοπές.
Ξεχάστηκε η οικονομική κρίση ως διά μαγείας και τη θέση της πήρε μία μεγαλύτερη κρίση.
 Η ηλικιακή.
Η κρίση άρχισε να χοντραίνει περισσότερο, όταν κάποια στην παρέα, έριξε στο τραπέζι ακόμη μεγαλύτερη κρίση. Μίλησε για πιο σκληροπυρηνικά πράγματα. Για θέματα που μέχρι χθες ήταν ταμπού. Έπιασε νυστέρι η γυναίκα, όχι αστεία.
Πλαστική χειρουργική! Μαγική κουβέντα. Αμφιλεγόμενη. Η αντιπαράθεση άρχισε. Το χρειαζόταν ή όχι και σε ποια σημεία; Αν το αποφάσιζε και δεν πετύχαινε τι θα γινόταν;
O my gad! Ούτε να περάσει από τη ρυτίδα της αυτή η σκέψη.
Απίστευτοι! Βαθιοί προβληματισμοί!
Δε βαριέσαι τα χρήματα υπήρχαν για μια τέτοια θυσία.
Το θέμα ήταν να βρισκόταν ο καλύτερος για να τα πάρει.
Τι αξία έχουν άλλωστε τα λεφτά αδερφέ, αν μπορούν να σε βοηθήσουν να ξεπεράσεις έστω και για λίγο την κρίση σου; Αν έστω και για έξι μήνες, ένα χρόνο μπορείς να ξαναμπείς στο παιχνίδι και να αυξήσεις τις μετοχές σου;
Τι αξία μπορεί να έχουν τα λεφτά αν δεν μπορείς να αξιολογήσεις ποιες είναι οι πραγματικές σου ανάγκες για να τα διαθέσεις;
Τι αξία μπορεί να έχουν τα λεφτά άμα δεν τα δώσεις μαύρα;
Αλήθεια η αισθητική και επανορθωτική χειρουργική αποτελεί τεκμήριο;
 Να θυμηθώ να ρωτήσω στο λογιστή μου.

Θα τα καταφέρω

Έχω πάρα πολλές μέρες να δω τηλεόραση, να διαβάσω εφημερίδα, να ενημερωθώ από το διαδίκτυο και ήδη τολμώ να πω αισθάνομαι πολύ καλύτερα. Έχω μπει σε θεραπεία απεξάρτησης ειδησεογραφίας.
Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολα και άσχημα τα πράγματα. Έτρωγα τα νύχια μου μετά μανίας πάνω από ένα απενεργοποιημένο λάπτοπ και πολλές φορές μου ερχόταν να φάω κι αυτό το ίδιο. Το κοιτούσα, με έλουζε κρύος ιδρώτας και σκεφτόμουν ότι εκεί μέσα κρυβόταν τα ποθητά μυστικά, ειδησούλες επί παντός επιστητού, π.χ. αν θα μπούμε στο ΔΝΤ, αν θα μας στηρίξει η Ευρώπη, πως ξύπνησε σήμερα η Μέρκελ και τι δήλωσε, αν θα χρειάζομαι βίζα για να πάω Αμερική, πόσο θα δανειστούμε αυτή τη φορά, αν μας δανείσει κανείς, αν θα μας τιμωρήσουν οι εταίροι για τον ήλιο μας και πότε, αν τελικά η Τζούλια ήξερε για το βίντεο όταν την κινηματογραφούσαν, γιατί ο Γάλλος δεν μας έδειξε το πρόσωπό του, αν ήταν όντως Γάλλος, αν ,αν,αν...
Δε συζητάμε δε για το τρέμουλο που με έπιανε στη θέα μια τοπικής εφημερίδας. Μπορούσα να ουρλιάξω, να σκοτώσω για να διαβάσω φευγαλέα έστω και τον τίτλο στο πρωτοσέλιδο...

Όσο αφορά τις ειδήσεις στην τηλεόραση, αυτό το ξεπέρασα πολύ σύντομα. Ποτέ δεν μου άρεσε ιδιαίτερα να βλέπω ειδήσεις στην τηλεόραση. Μου χάλαγαν όλη την ευχαρίστηση, την ηδονή της "πληροφόρησης" οι παντός είδους άθλιοι παρουσιαστές και σχολιαστές που με το υφάκι του ξερόλα πλατίαζαν και τράβαγαν από τα μαλλιά μία και μόνο είδηση για μία ολόκληρη ώρα. Έλεος, μα μόνο μία είδηση, ενώ η επικαιρότητα έτρεχε κι εγώ την έχανα;
 Άθλιοι καιροσκόποι, σκέτοι σαδιστές, φονιάδες της ενημέρωσης.

Με τα άλλα μέσα όμως άργησα. Η απεξάρτηση αποδείχτηκε πολύ δύσκολη υπόθεση.
Τις πρώτες δέκα ημέρες έπιανα τον εαυτό μου να ρίχνει κλεφτές ματιές στα περίπτερα, να μπαίνω στα internet cafe, να δοκιμάζω τα όριά μου μπροστά σε μια κλειστή οθόνη, να κρυφακούω τους γύρω μου μήπως και ακούσω κάποια καινούρια είδηση. Μόλις ανακάλυπτα ότι τίποτε καινούριο δεν είχε συμβεί αισθανόμουν μια απίστευτη ευφορία να με κατακλύζει. Ουφ, σκεφτόμουν. Ευτυχώς τίποτε καινούριο δεν συνέβει.

Σήμερα είναι μεγάλη μέρα. Μου έστειλε μήνυμα ο Γιώργος!  Θα έμαθε σίγουρα για την υπέρβασή  μου και θέλησε να μου συμπαρασταθεί.
Άκουσα που συζητούσαν κάποιοι στο φούρνο ότι είπε "θα τα καταφέρουμε μόνοι μας".
Μπράβο ρε Γιώργο, πόση δύναμη μου έδωσες δεν μπορείς να φανταστείς.
Τώρα είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρω.

Χιονίζει

Λατρεύω το χιόνι. Λειτουργεί ως κάθαρση για μένα.
Κοιτάζω μέσα από το παράθυρο μου τις νιφάδες να πέφτουν και αισθάνομαι να ρουφάω αχόρταγα την απόλυτη ομορφιά. Χοροπηδάω, βγαίνω έξω  να το αισθανθώ, να το πιάσω, να το γευτώ, να το ακούσω.
 Όταν χιονίζει η φύση γαληνεύει, ηρεμεί και μαζί της καταλιαγιάζουν και τα συναισθήματα. Είναι από τις ελάχιστες εκείνες στιγμές που απλά ξυπνάς από τον βαθύ σου ύπνο, από το λήθαργο που έχεις κι εσύ είτε εν γνώση σου, είτε εν αγνοία σου πέσει κι αναλογίζεσαι.
Είναι από τις ελάχιστες εκείνες στιγμές που αισθάνεσαι πλήρης με τα ελάχιστα.
Είναι η απόλυτη ομορφιά που σε συνεπαίρνει και δεν καλείσαι να την ξεπληρώσεις. Είναι κάτι που απλά υπάρχει, σου παρέχεται και δεν σου ζητάει ανταλλάγματα.
Ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι δεν σε ενδιαφέρει, ούτε η οικονομική κρίση, ούτε οι χάλια δρόμοι, το κυκλοφοριακό, το στρες, η δουλειά, η καθημερινότητα, το σήμερα, το αύριο.
Ζεις την απόλυτη ησυχία, το απόλυτο λευκό.
Τί έχουμε κάνει άραγε; Περιπλέξαμε το απλό. Διαλύσαμε τις ζωές μας. Ευνουχίσαμε τους εαυτούς μας. Κι όλα αυτά στο όνομα της δήθεν καλύτερης ποιότητας ζωής.
Κι όμως αν αναλογιστούμε, έστω και στιγμιαία οι ομορφότερες στιγμές στη ζωή μας δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με χρήματα.
Πώς καταντήσαμε έτσι αλήθεια; Φτάσαμε να σκάβουμε τον πάτο. Οικογένειες  βλέπουν όλοι μαζί το καυτό βίντεο της Τζούλια και ορέγονται και να το συζητούν, απλά όπως συζητούν τι φαγητό θα φάνε για μεσημεριανό . Άχρηστοι πολιτικοί χαλιναγωγούν τη ζωή και τη διάθεσή μας κι εμείς  τους υπηρετούμε και τους χειροκροτούμε. Μια οθόνη έγινε η πεμπτουσία της ψυχαγωγίας μας.
Γίναμε θιασιώτες της ζωής μας.
Φτάσαμε να επιδιδόμαστε σ' ένα καθημερινό και ανελέητο κυνήγι επιβίωσης και πλουτισμού, θεοποιήσαμε το εφήμερο και το ρηχό, κάνουμε συζητήσεις ανούσιες και ίδιες μεταξύ μας, ζούμε σε περιβάλλοντα γεμάτα φασαρία και αναρχία.
 Όχλος, αρένα. Ο ένας προσπαθεί να φτιάξει μεγαλύτερο σπίτι από τον άλλο, να πάρει καλύτερο αυτοκίνητο από τον άλλο, να φορέσει ακριβότερο ρούχο, να πιεί περισσότερα σφινάκια, να έχει περισσότερους δήθεν φίλους στο facebook...
Ξεχάσαμε τους εαυτούς μας. Ξεχάσαμε τα απλά συναισθήματα, τις όμορφες εικόνες, αδυνατούμε να διακρίνουμε και να απολαύσουμε το ουσιαστικό. Ξεχάσαμε να αντλούμε χαρά κι ευχαρίστηση από το ελάχιστο και το απλό.
Εγκλωβιστήκαμε σε απάνθρωπες και ψυχρές πόλεις με ελάχιστη έως ανύπαρκτη φύση και αισθητική.
Κλειστήκαμε στο αυγό μας. Σχεδόν ξεχάσαμε πως σπάει το τσόφλι...

Στην υγεία των κορόιδων

Προσπάθησα πραγματικά. Προσπάθησα πολύ να βγάλω από το μυαλό μου την εικόνα της «κατσάδας».

Καμιά σαρανταριά μαντράχαλοι , άλλοι με μουστάκι, άλλοι με κοιλιές, άλλοι ξερακιανοί, άλλοι με φαλάκρες, άλλοι με μαλλιά, άλλοι με σταυρωμένα χέρια, αλλά όλοι με το ίδιο ύφος. Aυτό του δαρμένου και μαλωμένου παιδιού που αναγνωρίζει ότι έχει κάνει αταξία και του αξίζει να τιμωρηθεί.
Η «μαμά» καθόταν μπροστά τους στο τραπέζι, τους κοιτούσε στα μάτια και τους θύμιζε με στόμφο πόσο άχρηστοι και αναποτελεσματικοί είναι. Πόσο πολύ δεν ξέρουν και δεν έμαθαν ποτέ να συνεργάζονται. Πόσο αδαής και άσχετοι είναι. Πόσα λάθη τους έχουν συγχωρεθεί μέχρι τώρα και παρόλα αυτά, αυτοί το χαβά τους.
Συνέχισε λεγοντάς τους πόσες ευκαιρίες τους δόθηκαν στο παρελθόν κι αυτοί όχι μόνο δεν τις αναγνώρισαν ποτέ, δεν προβληματίστηκαν ποτέ, δεν συζήτησαν ποτέ, αλλά τα πέταξαν όλα στα σκουπίδια με τη μεγαλύτερη ευκολία.
Τους είπε ακόμη ότι δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καιρών και του ρόλου τους. Το μόνο που γνωρίζουν τελικά, το μόνο που ξέρουν να κάνουν, είναι να κοροιδεύουν τους άλλους.
Κατέληξε λέγοντάς τους πόσο μικροί κι ασήμαντοι είναι χωρίς να αισθάνονται ίχνος ντροπής για την ανυπαρξία του έργου τους.
Αναγκάστηκε να τους δώσει μία τελευταία ευκαιρία, βλέπεις ακόμη το πόπολο τους θέλει, αλλά παράλληλα τους τόνισε με στόμφο ότι ήρθε η ώρα να ωριμάσουν και να ανταποκριθούν, έστω και την ύστατη στιγμή.
Κάποιοι προσπάθησαν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Δεν τα κατάφεραν όμως και κατέβασαν το κεφάλι ντροπιασμένοι. Ήξεραν κατά βάθος ότι δεν είχαν καμιά δικαιολογία. Απλά αποδείχτηκαν ανάξιοι των προσδοκιών μας.
Η εικόνα τους με κυνηγάει σα στοιχειό. Τόση θλίψη...

Είμαι σίγουρη ότι μόλις τελείωσε η «κατσάδα» πήγαν και τα ήπιαν για να ξεχάσουν!
Ωχ, αδερφέ ΓΥΝΑΙΚΕΣ είπαν κι ήπιαν στην υγεία των κορόιδων.

Τώρα

Δεν θέλω να ελπίζω,

δεν θέλω να φροντίζω

το μέλλον στη ζωήν.

Το σήμερα προκρίνω,

το αύριο τ' αφήνω

στης τύχης την ροήν.

Το τ' ύστερα θα γένει

και τι με αναμένει

ποσώς δεν το φρονώ

ποτέ δεν τ' αναβάνω,

γιατί τον νουν μου χάνω

και ματαιοπονώ.

Ας γένει ό,τι θέλει,

τελείως δεν με μέλει

ας πέσει ο ουρανός.

Η γη μας ας βουλήσει

κι ο ήλιος ας σβήσει

κι ας μείνει σκοτεινός.

Εγώ ζητώ το τώρα,

και τούτη μον' την ώρα

οπόσο ημπορώ,

τον Βάκχον μου ρουφώντας,

πασχίζω να χαρώ.

                                               Αθανάσιος Χριστόπουλος

                                           Λυρικά 1811

Έρανος αγάπης

Χθες το βράδυ δεν έκλεισα μάτι. Συνεχώς γυρνούσε στο μυαλό μου η πατρίδα. Η Ελλάδα μας!
Όχι, όχι δεν μπορώ να το πιστέψω, δεν το χωράει ο νους μου!
Η δοξασμένη αυτή χώρα, με το λαμπρό και ηρωικό της παρελθόν, το επαναστατικό της πνεύμα, με τον ήλιο, τη θάλασσα, τους greek lovers υπερχρεωμένη! Η δική μου πατρίδα! ΟΧΙ με τίποτε.
Άκουγα που την αποκαλούσαν οι παλιοί "Ψωροκώσταινα", αλλά εγώ δεν καταλάβαινα τότε τι εννοούσαν.  Ήταν η εποχή που πήγαινα στο σχολείο, διδασκόμουν ιστορία, πατριδογνωσία, έπαιρνα μέρος σε γιορτές, παρελάσεις, αισθανόμουν η μία και μοναδική, Η Ελληνίδα,η απόγονος μιας λαμπρής δυναστείας με συνέχεια.
 Άκουγα τους πολιτικούς μας μέχρι τώρα και τους πίστευα. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα μου έλεγαν. Μπορείς να κάνεις τα πάντα μου υπόσχονταν. Με εξωθούσαν στην ευημερία, στην καλοπέραση, στη χαλαρότητα, στην ανεμελιά, στον ωχαδερφισμό.
Δεν μου είχε μιλήσει ποτέ κανείς για δάνεια, για αβέβαιο παρόν και μέλλον, για υποδούλωση σε ενώσεις και χρηματοοικονομικούς κύκλους, για spreads, για μίζες, για επιτόκια, για Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, για ΟΝΕ, για λιτότητα, για οικονομία, για φτώχια, ανεργία, εξαθλίωση, μέτρα, περικοπές.
Σαμποτάζ. Ναι κι όμως, σαμποτάζ. Κάποιοι θέλουν να μας τιμωρήσουν γιατί μας ζηλεύουν. Ζηλεύουν την τζιτζικίσια μας ζωή. Θέλουν να μας κάνουν με το ζόρι μέρμηγκες. Θέλουν να μας βουβάνουν, να μας πικράνουν, να μας ρίξουν στα μπουντρούμια, στη δουλειά, να μας στερήσουν το χαμόγελό μας, τον καφέ μας, τα ποτά, τα club, τα μπουζούκια, τις νωχελικές μας νύχτες και μέρες, τη greek salad μας, το τζατζίκι, το Ζορμπά.
Φυσικά, δεν εξηγείται διαφορετικά, αποκλείεται να είναι δικές μας οι αποφάσεις αυτές. Εμείς δεν είμαστε τέτοιος λαός.
Πετάχτηκα από το κρεβάτι μου. Είχα πάρει την απόφασή μου. Έφτασα στη τράπεζα φρέσκια, χαμογελαστή κι αισιόδοξη.
Κατέθεσα δίχως δεύτερη σκέψη στο "Ταμείο στήριξης της ελληνικής οικονομίας" το cavalli μου, τη Luis Vuitton μου και το Cayeen μου.
Την πάτησαν για τα καλά οι Ευρωπαίοι.