Κρίση γενικώς

Τον τελευταίο καιρό αισθάνομαι συνεχώς να βρίσκομαι σε κατάσταση κρίσης.
 Δεν μπορώ να προσδιορίσω εάν είναι οικονομική, ηλικιακή, υπαρξιακή. Το μόνο που ξέρω είναι ότι περπατάω στους δρόμους της πόλης μου και παθαίνω κρίση. Οδηγώ το αυτοκίνητό μου και κάθε πέντε μέτρα επίσης παθαίνω κρίση. Πηγαίνω στις διάφορες υπηρεσίες να κάνω τη δουλειά μου και μέσα σε πέντε λεπτά αισθάνομαι ότι θα πάθω κρίση. Ανοίγω το πορτοφόλι μου για να πάω να ψωνίσω και μόλις ανακαλύπτω πόσα χρήματα έχω, παθαίνω κρίση. Πάω στη δουλειά μου έχοντας ήδη πάθει κρίση μέχρι να φτάσω. Βγαίνω με τους φίλους μου και συζητάμε για την κρίση. Μπαίνω στο σπίτι μου και με το ζόρι κρατιέμαι να μην πάθω κρίση από την ακαταστασία και τις δουλειές που με περιμένουν. Ανοίγω να δω λίγο ειδήσεις στην τηλεόραση να ενημερωθώ και να χαλαρώσω και συνεχώς επαναλαμβάνουν μία και μοναδική λέξη. Κρίση, κρίση, κρίση.
Παραδίνομαι. Είμαι πρόθυμη να στερηθώ τα πάντα, μισθό, σύνταξη, φαγητό, νερό, ρούχα, ταξίδια, εξόδους, αλλά έλεος δεν αντέχω να ξανακούσω άλλο αυτή τη λέξη. 
Λυπηθείτε μας.

Φαντασιώσεις

Μου αρέσει πάρα πολύ να βλέπω ξένες ταινίες τύπου ρομαντικές κομεντί, όχι για την πλοκή τους ή για την ποιότητά τους, αλλά για έναν πολύ απλό λόγο.
 Φαντασιώνομαι! Φαντασιώνομαι όσο διαρκεί η ταινία, ότι ζω κι εγώ μαζί με τους πρωταγωνιστές σ΄αυτά τα υπέροχα σπίτια που βρίσκονται σ' αυτές τις τέλειες γειτονιές με τις μονοκατοικίες όμορφα τακτοποιημένες η μία δίπλα στην άλλη, με τα γκαράζ τους, τους όμορφους μικρούς περιποιημένους τους κήπους, τους τέλειους δρόμους έξω από την πόρτα τους.

 Δρόμους φθινοπωρινούς, σπαρμένους από φύλλα ριγμένα από τα δέντρα να τους διακοσμούν, δρόμους πλούσιους, με πεζοδρόμια, δίπλα ποδηλατόδρομους και στη μέση άνετα να χωρούν τα αυτοκίνητα και στις δύο κατευθύνσεις.
Φράχτες με όρια, χαμηλούς, λύματα, σκουπίδια, πουθενά, αρμονία, ηρεμία, γαλήνη να αποπνέει από παντού. Εισχωρεί μέσα από την οθόνη κατευθείαν στο είναι μου και να με φτιάχνει. Με απογειώνει.
Ζω κι εγώ εκεί, κάθομαι κι εγώ στο σκαλάκι μπροστά από το σπίτι κι ονειρεύομαι.
Κάντε με κι εμένα πρωταγωνίστρια, έστω κομπάρσο, σας παρακαλώ. Θέλω να ζω κι εγώ έτσι, εκεί.
Φροντίζω πάντα να τις βλέπω νύχτα και σπίτι μου. Κλείνω τα μάτια μου και κοιμάμαι για να κρατήσω περισσότερο τ' όνειρο.

Το κακό όμως παραμονεύει. Ξυπνώ μέσα στη νύχτα τρομοκρατημένη. Βλέπω στον ύπνο μου ότι ξημέρωσε και ζω στα Μάρμαρα, στο Σταυράκι, στο Νεοχωρόπουλο, στην Ολυμπιάδα.

Ψηφιακή κωμωδία

Είμαστε πολύ τυχεροί που ζούμε στη "χρυσή" πόλη του Τουρισμού, των Τεχνών και του Πολιτισμού.
 Πλέουμε ευτυχισμένοι στη νιρβάνα μας, καβάλα στην "ψηφιακή" ναυαρχίδα μας, οργανώνοντας ψυχαγωγικές βραδιές για ξανθιές. Αυτή είναι ζωή!
Το πρόγραμμα; Πλούσιο.
Παρουσιάζουμε τις "ασύρματες ομπρέλες",  τις «συσκευές χειρός», τους "ασύρματους διαλόγους " κι άλλα ξεκαρδιστικά σόου. Το σασπένς περιλαμβάνει και δείτε, στην φαρσοκωμωδεία «e-dialogos».
Σε γειτονικές πόλεις, π.χ. Άρτα, Πρέβεζα αντίθετα διασκεδάζουν live, βλέποντας συνεδριάσεις Νομαρχιακού Συμβουλίου. Μα πόσο πίσω είναι οι άνθρωποι...

Ξόρκι για ανεπιθύμητους

 Έχω να κάνω μια πρόταση στην ενιαία αντιπολίτευση που θα ανατρέψει το τοπίο στην πολιτική σκηνή του Δήμου μας.
Ξόρκι για ανεπιθύμητους.  
Η συνταγή απλή.
Σε χάση φεγγαριού, και για 9 μέρες θα πάρουν αλάτι, ψιλό μαγειρικής, και θα πηγαίνουν εκεί όπου πηγαίνουν και πατούν τα άτομα που επιθυμούν να μην ξανάρθουν, δηλαδή στο Δημαρχείο. Θα ρίξουν το αλάτι, βράδυ και θα λένε όλοι μαζί 

Όπως χάνετε το φεγγάρι , έτσι κι εσείς να χαθείτε.
Να χαθείτε ,να μην φανείτε στο Δημαρχείο μη βρεθείτε.
Μακριά απ' τη ζωή μας, μακριά απ' το Δημαρχείο μας...

Μην ξεχαστείτε όμως. Σε κάθε χάσιμο φεγγαριού, επαναλαμβάνεται τη διαδικασία για 3 μέρες ώστε να δυναμώνει το ξόρκι.
Μια συμβουλή μόνο
Μην περιμένετε εκεί στην ενιαία αντιπολίτευση ξαφνικά μ' ένα ξόρκι να απομακρυνθούν όλοι οι ενοχλητικοί από την παράταξη του Δημάρχου μας και κυρίως ο ίδιος. Να είστε ευχαριστημένοι ακόμα κι όταν μειωθούν σημαντικά ...

Όσο αφορά το Δημαρχάρα μας, αυτός ίσως να θέλει γήτεμα. http://manoliassa.forumup.gr/about4609-manoliassa.html.

Συμβουλή: Το ίδιο ξόρκι μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε και σε περιπτώσεις εφημερίδων, εταιριών δημοσκοπήσεων, κλπ.

Είμαστε απίθανοι εμείς οι Γιαννιώτες

Είμαστε απίθανοι εμείς οι Γιαννιώτες!
 Σύμφωνα με την έρευνα που παραγγέλθηκε και δημοσιεύτηκε από την εφημερίδα «Νέοι Αγώνες», οι Γιαννιώτες στην ερώτηση, «Πως κρίνετε το έργο της δημοτικής αρχής στον τομέα του πολιτισμού;» απάντησαν ως εξής: το 41,6% των ερωτηθέντων το κρίνει μάλλον θετικό! Μόνο το 35,15% το κρίνει μάλλον αρνητικό.
 Σ' αυτούς τους Γιαννιώτες μάλλον δεν πρέπει να αρέσουν τα κλαρίνα.

Το θετικό ποσοστό λέει, οφείλεται κυρίως στους νέους και στους πάνω των 65 ετών.
Το αποτέλεσμα το καταλαβαίνω απόλυτα. Τα άτομα άνω των 65 είναι η ηλικιακή ομάδα που χτυπάει κατά κόρον το Αλτσχάιμερ και η γεροντική άνοια.
 Όσο αφορά τους νέους κι αυτό το καταλαβαίνω.
 Είναι δύσκολο να αναγνωρίζεις τι σημαίνει πολιτισμός, όταν δεν υπήρξε ποτέ προσλαμβάνουσα παράσταση για σένα, όταν δεν σου έχει γίνει βιωματική κατάσταση. Κι αν κάποια στιγμή το αποστήθισες στο σχολείο, ή  το άκουσες τυχαία στο μπαράκι ή στο καφέ, τι να λέει;
Το πέταξες ως άχρηστη γνώση την ίδια στιγμή, αφού στην πόλη μας δεν έχει νόημα ούτε καν να το αναφέρεις. Κάτι σαν ξόρκι δηλαδή.

Είμαστε πια πρωταθλητές

Όλοι έχουν την απορία πως μετά από δέκα ημέρες χάθηκε το χαρτί από το φάκελλο που κατέθεσε στη ΔΕΥΑΙ η κοινοπραξία, "Mεσιε Βήχας, Αυδής και υιός".

Άνοιξε το παράθυρο η καθαρίστρια, φύσηξε, το πήρε ο αέρας και χάθηκε.
Αμάν ρε αδερφέ, αυτό είναι το ζητούμενό σου; Για 4 ψωροεκατομμύρια ευρώ και κάτι ψιλά κάνεις έτσι;
Δηλαδή και τώρα που πήρε τη δουλειά ο "Αχελώος" τι κατάλαβες;
Εδώ έχουμε σημαντικότερα θέματα να ανακοινώσουμε.
Είμαστε ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ναι κι όμως ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ, για ακόμη μια φορά, που πρωτοπορούμε και ναι δημοπρατούμε έργο μέσω ΕΣΠΑ!
Δοξασμένος ο Δήμαρχός μας, οι Δημοτικοί του Σύμβουλοι, ο Γενικός του Γραμματέας και όλοι οι κολλητοί του που αναδεικνύουν εδώ και χρόνια την πατρίδα μας ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ.

Όλε, όλε!!!

Διοικητική Μεταρρύθμιση

Αυτές τις ημέρες έχουν την τιμητική τους οι παντός τύπου και χρώματος εκπρόσωποι των ΟΤΑ. Χθες ήταν όλοι με ένα λεξικό στο χέρι για να πληροφορηθούν αρχικά για το ποιος στην ευχή ήταν αυτός ο Καλλικράτης.
 Τρόμαξαν να μάθουν τον Καποδίστρια οι άνθρωποι, καινούριος τους προέκυψε; Νέες γνώσεις σ' αυτή την ηλικία; Κάτι ήξερε ο Κωστάκης και δεν ήθελε να τους κουράσει τους ανθρώπους! Λέω αν, αν το είχε κάνει, είχε βρει και το όνομα. Καποδίστριας 2! Τι στο καλό εύκολο. Να μην μπερδεύεται κι αυτός!
Τρέχουν πανικόβλητοι οι αιρετοί μας, ποιος θα πρωτοβγεί στο γυαλί να δηλώσει πρώτος παρών. Λες και οι υποψηφιότητες είναι με σειρά προτεραιότητας!
 Αν ίσχυε αυτό μάγκες χάσατε όλοι. Ο Γκόντας έχει πει πρω, από τον προηγούμενο χρόνο. Σας έχει φάει λάχανο.

Πλάκα θα έχει μέχρι το Νοέμβριο! Θα γίνει σφαγή! Αυτό δεν το χάνω με τίποτε. Θα γελάσει το χειλάκι του κάθε (επιτηρούμενου) πικραμένου. Η μάχη των φεουδαρχών των ΟΤΑ!
Οι Δημαρχέοι θα ταμπουρωθούν στα ολοκαίνουρια άχρηστα Δημαρχία τους και θα ξεσπάσει ο εμφύλιος.
Οι Νομαρχέοι θα χαλβαδιάζουν τις Περιφέρειες τώρα που θα μείνουν και χωρίς δουλειά.
Ε, ρε γλέντια!!!!

Δημοτικές θεσούλες

Δημοτικές επιχειρήσεις.. Γιάφκες ρουσφετοφόρων. Άνδρα ψηφοθηρικών συναλλαγών. Το ανθρώπινο δυναμικό; Πολυπληθές! Υπάλληλοι μόνιμοι , αορίστου χρόνου, συμβασιούχοι έργου.

Οι θέσεις; Σε πολλές περιπτώσεις κληρονομικές, κλειστά επαγγέλματα. Σόγια ολόκληρα κρατούν δημοτικές επιχειρήσεις για χρόνια.
Πατεράδες, μανάδες, νύφες, ανίψια, γαμπροί, ερωμένες....Εξαρτάται πάντα από το πόσο μεγάλο σόι είσαι, δηλαδή πόσα ψηφάκια σέρνεις μαζί σου.
Από το 2006 ξεκίνησε θεωρητικά πάντα, μια προσπάθεια εξορθολογισμού τους, να μετατραπούν δηλαδή σε κοινωφελείς επιχειρήσεις. Μην είστε κι εσείς ανυπόμονοι! Η τέταρτη παράταση τελειώνει στις 31 Δεκεμβρίου του 2010. Μόνο ο δικός μας Δήμος είναι τυπικός, ως και το ΙΚΑ τους αναλαμβάνει να πληρώσει!
Eυτυχώς στην Ελλάδα, άμα τρουπώσεις, τρούπωσες. Γι αυτό μην ανησυχείτε Αφορά μόνο 410 από τις 1.116 δημοτικές επιχειρήσεις αυτή η προσαρμογή. Οι άλλες λειτουργούν κανονικά όπως ήταν. Ευτυχώς έμείναν χωρίς δουλειά μόνο ένα 10% των δημοτικών υπαλλήλων, ξέρετε αυτών που κάνανε κουτσουκέλα την τελευταία φορά και δεν ψήφισαν σωστά. Το υπόλοιπο 90% που βρίσκονται και στο σωστό δρόμο απορροφήθηκε από τον Δήμο του, σε οργανικές θέσεις, καθότι πολλά τα κενά, πρέπει να φύγουν βλέπεις κι εκείνα τα παιδιά των σταζζζζ.

ΧΥΤΑ και ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΕΝΑ

Τα βασικότερα προβλήματα στην ελληνική πραγματικότητα είναι ο άκρατος σε πολλές περιπτώσεις λαϊκισμός, η αναβλητικότητα, η κουτοπονηριά, η προχειρότητα, η κοροϊδία, η απαξίωση.
Tα περισσότερα πηγάζουν από το γεγονός της επιθυμίας εκλογής η επανεκλογής των προσώπων που θέλουν να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή αυτού του τόπου, από τη μια κι από την άλλη στην ανεκτικότητα και αποχή τις περισσότερες φορές, των υπολοίπων σε θέματα που αφορούν τη ζωή μας, την καθημερινότητά μας, το παρόν και το μέλλον μας.

Ένα φωτεινό παράδειγμα μια τέτοιας πραγματικότητας είναι η δημιουργία ΧΥΤΑ στην περιοχή μας. Πράγματα αυτονόητα, που θα έπρπε να είχαν λυθεί δεκαετίες τώρα, να φτάνουμε να τα συζητάμε ακόμη και σήμερα.
Ο φασισμός της δημοκρατίας! Αρεσκόμαστε να ευαγγελιζόμαστε τη δημοκρατία κατά πως μας συμφέρει κάθε φορά.
Αρκεί μόνο να γίνεται η δουλειά μας. Αρκεί ο υποψήφιος βουλευτάκος να καταφέρει να γίνει βουλευτής, ο νυν βουλευτής να μην καταντήσει πάλι υποψήφιος βουλευτάκος, αλλά να διατηρήσει τα προνόμια που πηγάζουν από το θεσμικό του ρόλο, ο κάθε δημαρχάκος να κρατήσει τη θεσούλα του, ο κάθε υποψήφιος αιρετός που έχει βάλει με το νου του, να βρει κι αυτός την καρεκλίτσα του και τέλος ο γραφικός του χωριού να αρνείται δικαιολογημένα να δεχτεί το ΧΥΤΑ, που ίσως να γίνει τελικά ΧΥΤΥ, αλλά επειδή ζούμε στην Ελλάδα μάλλον για χωματερή επρόκειτο.
Το ζητούμενο είναι, όλοι εμείς οι υπόλοιποι τι κάνουμε; Απαξιώνουμε απλά τους θεσμούς και ζούμε τον ωχαδερφισμό μας; Παραμένουμε απλά θιασώτες μιας φαιδρής και συνάμα τραγικής κατάστασης απίστευτης κοροϊδίας, είκοσι συνολικά κάθε φορά ατόμων, που μας εμπαίζουν για να εξυπηρετούν μόνο τελικά τον εαυτό τους;
Δηλαδή μόνο αν θιχτεί ο ΠΑΣ Γιάννενα, γινόμαστε ενεργοί πολίτες, βγαίνουμε στους δρόμους, διεκδικούμε και διαμαρτυρόμαστε; Τότε μόνο ανακαλύπτουμε τη μαζικότητα, τη συμμετοχή, τη διεκδίκηση του θέλω, του πρέπει, του μπορώ;
Δυστυχώς είμαστε επάξια άξιοι της μοίρας μας και των πολιτικών προσώπων, που βρίσκουν σχεδόν πάντα το έδαφος πρόσφορο για μας απαξιώνουν, να μας υποτιμούν, να μας εμπαίζουν...

Ο Γιώργος Αη-Βασίλης

Ο Άγιος-Βασίλης φέτος απ' ότι φαίνεται δεν θα μπορέσει να έρθει τα Χριστούγεννα στην Ελλάδα. Τον σταμάτησε ο Αλμούνια και διάφοροι άλλοι οίκοι στις Βρυξέλλες και του απαγόρευσαν την είσοδο στη χώρα μας. Του είπαν ότι δεν ήμασταν καλά παιδιά τα τελευταία χρόνια και δεν δικαιούμαστε παιχνίδια.
Πολύ στενοχωρηθήκαμε όλοι. Το χαμόγελο της ελπίδας χάθηκε από τα χείλη μας. Ο Πρωθυπουργός μας, μάταια προσπαθεί να συνεννοηθεί και να πείσει το πνεύμα των Χριστουγέννων να μιλήσει στους εταίρους μας για να μας συγχωρήσουν. Και τι δεν τους είπε, ότι δεν θα το ξανακάνουμε, ότι το μετανιώσαμε, ότι δεν αξίζουμε τόσο σκληρή τιμωρία, ότι θα γίνουμε καλά παιδιά από το 2010 και μετά. Τίποτε. Ούτε τους τάρανδους με το έλκηθρο είπαν δεν θα αφήσουν να πετάξει πάνω από τον εναέριο χώρο μας, μη τυχών και πέσει κατά λάθος κανένα δώρο.
Εγώ όμως έχω να κάνω μία πρόταση στον αρχηγό μας. Γιατί δεν ντύνεται αυτός Αη-Βασίλης, καλή ώρα σαν τον Τσάβες και να διοργανώσει κι αυτός "Σοσιαλιστικό παζάρι";     
Μ' αυτό τον τρόπο και η δημοφιλία του προέδρου μας θα απογειωθεί και το χαμόγελο θα γυρίσει στα χείλη μας και θα πάρουν τα παιδάκια μας δώρα και θα σκάσουν και οι εταίροι μας και οι διάφοροι οίκοι αξιολόγησης.

Ο Ελληνάρας και με μηχανή

Ο Ελληνάρας στη φωτογραφία μας αποφάσισε να ψωνίσει δύο κόκκινα ωραιότατα πλαστικά και να τα βάλει στο δρόμο μπροστά από το μπαλκόνι του.

Έκλεισε, ευτυχώς για μας, λίγο χώρο στο πεζοδρόμιο και στο δρόμο. Ωχ αδερφέ, ούτε μισό μέτρο δεν είναι και στο κάτω-κάτω δικό του δεν είναι; Χώρος μπροστά από το σπίτι του. Τι ενοχλεί; Τη μηχανή του στο μπαλκόνι του σπιτιού του βάζει ο Χριστιανός.

Τι να κάνει δηλαδή ο άνθρωπος; Απλά δεν έχει χώρο στο σαλόνι ή στην κρεβατοκάμαρά του. Αυτά να τα βλέπουν κάτι άλλοι Ελληνάρες, να βάλουν ράμπες στην πολυκατοικία τους και να ανεβάζουν το όχημά τους στο σπίτι τους. Αρχίζει να μου αρέσει πολύ η ιδέα. Έτσι μπορεί να γλυτώναμε κι απ' τα κολονάκια.

Ο Κάπτεν Γκόντας

Ο Κάπτεν Γκόντας ατενίζει με υπερηφάνια μία από τις ναυαρχίδες του.

 Κουβαλάει το μητροπολιτικό δίκτυο οπτικών ινών και την παροχή ηλεκτρονικών υπηρεσιών μέσω φορητών συσκευών.

Τον είχαν διαβεβαιώσει, ότι είναι αβύθιστη.

Το θέμα όμως είναι να "μη σου κάτσει".

Τα ex πριγκιπόπουλα σε χρυσούς προορισμούς

Φοβερό σοκ για την τοπική κοινωνία. Ήρθαν στην περιοχή μας λέει το προηγούμενο Σαββατοκύριακο τα πριγκιπόπουλά μας Νικόλας και Παύλος κι εμείς δεν έχουμε ούτε ένα πλάνο, μια φωτό!

Είναι δυνατόν; Τι θα κρεμάσω εγώ τώρα στο σαλόνι;

 Ήταν λέει με φίλους και παρακάλεσαν τους δημοσιογράφους να τους αφήσουν να χαρούν ξέγνοιαστα τους γκρεμούς στο Πάπιγγο και μια άλλη φορά που θα ερχόταν για πιο πολλές μέρες θα συνεντευξιαζόταν.

Άντε τώρα να βρουν χρόνο να ξανάρθουν τα παιδιά με τόσο φόρτο εργασίας! 

Φτώχια καταραμένη! Τι ήθελαν οι άνθρωποι. Ένα ξέγνοιαστο Π.Σ.Κ. με τους κολλητούς τους στην πατρίδα. 

Αυτά να τα ακούνε οι τοπικοί μας άρχοντες που δεν φτιάχνουν λίγο τους δρόμους και αναγκάζονται τα ex αρχοντόπουλά μας να πηγαινοέρχονται με ελικόπτερο στους χρυσούς προορισμούς μας.

Τι συνέντευξη να δώσουν, ζαλίστηκαν από τους αιθέρες τα εξόριστα.

Εγώ από την άλλη πιστεύω ότι ήρθαν να κάνουν τα γενέθλια του Νικόλα μας που ακύρωσαν στη Μύκονο, στο «Νammos» της Ψαρούς λόγω εκλογών.

Και ερωτώ. Είναι η Μύκονος χρυσός προορισμός;

Ο Ελληνάρας

Είμαστε απίστευτοι Ελληνάρες και δεν μας διοικούν τυχαία ακόμη πιο απίστευτοι Ελληναράδες. Δε παιζόμαστε σε κανένα επίπεδο και ιδιαίτερα σε αυτό της πατέντας. Πατέντες παντού και πάντα. Αρκεί να μας βολεύουν και να είναι στα μέτρα μας.

Ο άνθρωπος που του ανήκει το αυτοκίνητο της φωτογραφίας σκέφτηκε, "αυλή δεν έχω, παρκινγκ δεν έχω, στο δρόμο δεν βρίσκω εύκολα να παρκάρω, κανένας δεν πρόκειται να μου κάνει τίποτε, στην Ελλάδα ζω, γιατί να μην το βάλω κάτω από το παράθυρό μου για να μην μου το κλέψουν κιόλας;"

Αγόρασε κι ένα σήμα κι έτοιμος ο μάγκας.

Αν τολμάει κάποιος ας παρκάρει μπροστά στο πεζοδρόμιο και ας τον κλείσει.

Αθάνατη πατρίδα!

Κινέζικος δράκος

Αυτό το υπερσύγχρονο μηχάνημα βρίσκεται στο υπόγειο της ταράτσας που κοσμεί το κέντρο των Ιωαννίνων. Ο κινέζικος αυτός κλέφτης που τον συμμάζεψε ο "κολλητός" του Δήμου, ο μεγάλος ευεργέτη του καινοτόμου και ευφάνταστου αυτού έργου, του υπόγειου πάρκινγκ για τους κοινούς δημότες, βρίσκεται εκεί για να μασάει χαρτονομίσματα και όχι μόνο.

Στα πλαίσια εισροής χρημάτων στο Δήμο μας, ο "κολλητός", αποφάσισε να συνεισφέρει κατά τι παραπάνω από τα προβλεπόμενα.

Για να πετύχει το στόχο του, κυρίως τα βράδια, που όλα συγχωρούνται, περιμένει ανυποψίαστους πελάτες που έχουν παρκάρει το αυτοκίνητό τους και τους έχουν τελειώσει τα κέρματα. 

Τότε τους ρουφάει με βουλιμία τα χαρτονομίσματά τους.

Μάταια ο πελάτης περιμένει τα ρέστα του. 

Ο κινέζικος δράκος γυρνάει ρέστα μόνο αν πέσει στον περίεργο κι αργόσχολο, που επιμένει και περιμένει τον τρίτο πελάτη μετά από αυτόν να έρθει και με την προϋπόθεση, ότι οι δύο επόμενοι θα πληρώσουν κι αυτοί με χαρτονομίσματα.

Μόνο τότε απογοητεύεται και ξερνάει τα ρέστα σου, μήπως και γλυτώσει από την τσιγκουνιά σου.

Η μικρή Θοδώρα και τα δυο της άσωτα αδερφάκια (Μέρος τρίτο και τελευταίο)

Η Μεγάλη Κυριακή επιτέλους έφτασε. Ο Αντώνης μαζί με τον Δημήτρη είχαν καταφέρει όλο αυτό το διάστημα να πείσουν τους περισσότερους συγγενείς να έρθουν με το μέρος τους. Κάθε φορά που τους συναντούσαν τους έλεγαν το ίδιο πράγμα. «Δεν πρέπει ν’ αφήσουμε άλλους ανθρώπους να κατοικήσουν στο σπίτι μας. Μόνοι μας πρέπει να τρώμε, μόνοι μας να πίνουμε, μόνοι μας να κοιμόμαστε. Δεν χρειαζόμαστε κανέναν άλλον. Είμαστε αυτάρκεις. Σιγά μη φέρουμε κι άλλους να μας φάνε όσα μαζέψαμε όλα αυτά τα χρόνια».
Η Θοδώρα όμως δεν το πίστευε αυτό. Αυτή είχε περιουσία, αλλά είχε κι άλλα όνειρα. Είχε βαρεθεί άλλωστε να βλέπει τους ίδιους και τους ίδιους συγγενείς, να ακούει χρόνια ολόκληρα τα ίδια και τα ίδια. Ήθελε ν’ ανοίξει το σπίτι, να τους επισκέπτονται κι άλλοι, νέοι άνθρωποι, καινούρια πρόσωπα, ν’ ακούει άλλες συζητήσεις.
Μη κοιτάτε ο Αντώνης είχε χρόνια στα ξένα και τα είχε πιθυμήσει. Το μόνο που ήθελε πια ήταν να κάθετε ήσυχα και να κουβεντιάζει με τον αδερφό του το Δημήτρη και το υπόλοιπο σόι.
Οι συγγενείς διχάστηκαν και μπερδεύτηκαν ακόμη περισσότερο. Ευτυχώς που υπήρχαν κι οι δημοσιογράφοι και τους βοήθησαν ν’ αποφασίσουν.
Τους θύμισαν ότι η Θοδώρα είναι γυναίκα και μάλιστα άσχημη, άβαφη δε βλεπόταν. Ήταν και λίγο σουρλουλού…
Τους θύμισαν πόσα είχε κάνει κι αυτή κι ο πατέρας της όλα αυτά τα χρόνια μέσα στο σπίτι, τσακωμούς, διχόνοιες, πονηριές, κουτσομπολιά…
Τους θύμισαν πως είχε μαζέψει την προίκα της, πως είχε παντρέψει τα παιδιά της, με ποιον έτρωγε κι έπινε τα βράδια, κι άλλα πολλά.
Τόσα χρόνια όπως έλεγε κι ο Αντώνης, ζούσε μέσα στην ασφάλεια του σπιτιού, ζεσταινόταν τις κρύες νύχτες του χειμώνα δίπλα στο τζάκι της οικογένειας, χουχούλιαζε στην αγκαλιά του μπαμπά της. Την ώρα που αυτός ο καημένος βολόδερνε στο Κολέγιο Αθηνών, στο Χάρβαρντ και στις Βρυξέλες, ρακένδυτος και πεινασμένος, μακριά από το μεγάλο τζάκι του σπιτιού.
Είχε ξεχάσει βλέπετε να το πάρει μαζί του φεύγοντας.
Ο εξάδελφος Παναγιώτης όλο αυτό το διάστημα φώναζε ότι ήταν κι αυτός εκεί, μήπως και τον ακούσουν.
Πράγματι υπήρχαν κάποιοι συγγενείς που ζούσαν εκεί κοντά στο σπίτι του που τον βοήθησαν, μήπως και καταφέρει να πάρει το «μεγάλο κλειδί».
Ασυνήθιστος και αδύναμος όπως ήταν, δεν τα κατάφερε τελικά, παρά αρρώστησε τη Μεγάλη Μέρα. Μόλις που πρόλαβε να ψηφίσει τον εαυτό του.
Σάββατο βράδυ. Ο Αντώνης κάλεσε του δημοσιογράφους στο μεγαλύτερο και καλύτερο γεύμα που τους είχε προσφέρει μέχρι τότε. Τους ευχαρίστησε, ήπιε στην υγειά τους κι ετοιμάστηκε για τη μεγάλη νίκη.
Παρόλη την ευφορία του φίδια έζωναν το κορμί του.
Εκείνο το βράδυ δεν μπόρεσε να κοιμηθεί. Συνέχεια σκεφτόταν τον παππού του τον Αβέρωφ. Αυτός τον μεγάλωσε, αυτός τον γαλούχησε.
Κοίταξε τη φωτογραφία που έκρυβε πάντα κάτω από το μαξιλάρι του. Ο παππούς του χαμογελούσε. Γαλήνεψε…
Ξεγλίστρησε μέσα στη νύχτα και πήγε να δει τ’ αστέρια. Μακάρι να έπεφτε κάποιο εκείνη τη στιγμή να κάνει τη μία και μοναδική του ευχή!
Αλλά κι η Θοδώρα δεν μπόρεσε να κοιμηθεί εκείνη τη νύχτα. Έκλαιγε απαρηγόρητη. Ήξερε πολύ καλά ότι για ότι και να είχε συμβεί στο σπίτι όλα αυτά τα χρόνια, αυτή θεωρούσαν υπεύθυνη οι συγγενείς. Ήταν η ώρα να υποστεί την τιμωρία.
Πίστεψε έστω και στιγμιαία ότι θα καθόταν για πρώτη φορά στο θρόνο του σαλονιού στο μεγάλο σπίτι. Δεν άντεχε άλλο την κουζίνα.
Ο Αντώνης ξύπνησε το πρωί της Δευτέρας γεμάτος χαρά και αισιοδοξία. Θα πήγαινε να βρει τον συμφοιτητή του τον Γιωργάκη να πιούνε ένα καφέ και να θυμηθούνε τα δύσκολα χρόνια του Χάρβαρντ.
Είχε ανάγκη από χαλάρωση εκείνη τη στιγμή. Το μεσημέρι θα γύριζε να φάει με την οικογένεια.
Ήλπιζε ότι κάτι καλό θα του ετοίμαζε η αδελφή του η Θοδώρα...  

 

Η ΔΕΥΑΙ καινοτομεί στην ανακύκλωση

Η ΔΕΥΑΙ καινοτομεί με φρέσκιες ιδέες στην ανακύκλωση υλικών.
Το πιλοτικό αυτό πρόγραμμα ξεκίνησε με εντολή του Προέδρου της και Δημάρχου μας. 
Γίνονται καθημερινές μετρήσεις των αποτελεσμάτων χρήσεως των υλικών, επιπέδου τσαντιριού, με στόχο την καθολική εφαρμογή του προγράμματος ανακύκλωσης σε όλο το Δήμο. 
Όσοι δεν το εφαρμόζουν, ελέγχτηκαν, αποκαλύφθηκαν και θα τιμωρηθούν.
Ο Πρόεδρος είναι ανένδοτος!

Μάθημα κυκλοφοριακής αγωγής

Την άλλη εβδομάδα πρέπει να δώσω οπωσδήποτε τα σήματα. Πήρα λοιπόν σβάρνα την πόλη μας για να κάνω πρακτική. Σκέφτηκα να πάω στο πάρκο κυκλοφοριακής αγωγής.

Λαμπρή ιδέα, μέχρι που με πήρε η μπόχα...

Άσε που η παρέα που με κοιτούσε με άγχωσε λιγάκι, γιατί ξαφνικά μου ήρθε στο νου ότι είχα κι εγώ κάτι πλυντήρια ν' απλώσω. Βλακεία μου που δεν τα πήρα κι εγώ μαζί μου ξανασκέφτηκα.

Έφυγα και πήρα τους δρόμους για να ξεχάσω τη μπουγάδα και να αφιερωθώ στο στόχο μου. Μόλις έπεσα όμως πάνω σ' αυτά τα σήματα με έπιασε πανικός! Ανακάλυψα ξαφνικά ότι τζάμπα διάβαζα τόσο καιρό. Δεν ήξερα τίποτα!  

Τελικά ήταν πιο δύσκολα απ' ότι νόμιζα.

Η μικρή Θοδώρα και τα δυο της άσωτα αδερφάκια (Μέρος δεύτερο)

Ο εξάδελφος Παναγιώτης από μικρός ζήλευε τα τρία αδερφάκια. Πάντα πίστευε ότι δεν άξιζαν το σπιτικό, αλλά ούτε πίστεψε και ποτέ στα «δαχτυλίδια». Βρήκε λοιπόν τη χρυσή ευκαιρία! Θα διεκδικούσε κι αυτός το μεγάλο κλειδί!

Κατέστρωσε το σχέδιό του! Ήταν αποφασισμένος. Θα πολεμούσε μέχρι τέλους για το σπιτικό.
Η οικογένεια στο μεταξύ είχε διχαστεί. Άλλοι συγγενείς πίστευαν ότι το μεγάλο κλειδί έπρεπε να το πάρει η Θοδώρα, άλλοι ο Αντώνης μαζί με το Δημήτρη κι άλλοι ο Παναγιώτης.
Βάλθηκαν να φαγωθούν μεταξύ τους. Βλέποντας το κακό που είχε προκαλέσει άθελά του ο Κωστάκης, αποφάσισε να τους συνετίσει.
Κάλεσε μια μέρα όλους τους συγγενείς να πάρουν μια απόφαση πριν γίνει το μεγάλο κακό. Μαζεύτηκαν στο μεγάλο αίθριο του σπιτιού σαν ύστατη προσπάθεια για να σώσουν το σπιτικό.
Μίλησαν όλοι με τη σειρά, άλλοι συνετά κι άλλοι όχι. Στο τέλος αποφάσισαν. Θα σκεφτόταν, θα αποφάσιζαν και τη Mεγάλη μέρα θα πήγαιναν όλοι να ψηφίσουν.
Ο Αντώνης με το Δημήτρη, ήθελαν να φωνάξουν και τους φίλους τους για να τους υποστηρίξουν. Οι συγγενείς διαφώνησαν. Δεν ήθελαν τους ξένους στα πόδια τους όταν θα έπαιρναν μια τέτοια απόφαση.
Το άκουσαν αυτό οι δημοσιογράφοι, που δεν έλεγαν να φύγουν από την εξώπορτα του σπιτιού. Άρχισαν να συζητούν έντονα μεταξύ τους. Η μεγάλη διχόνοια έπεσε και σ’ αυτούς. Δεν ήξεραν τι να αποφασίσουν. Από τη μια ήθελαν να δοθεί επιτέλους το μεγάλο κλειδί. Από την άλλη τους άρεσε να κάθονται έξω από το σπίτι. Περνούσαν καλά συζητώντας ώρες ατελείωτες μεταξύ τους τρώγοντας και πίνοντας. Βλέπετε όλοι οι συγγενείς τους κερνούσαν.
Μαύρα σύννεφα έζωσαν το σπιτικό. Οι συγγενείς έπαψαν να μιλούν μεταξύ τους. Ο ένας κοίταζε τον άλλο με καχυποψία. Καμία χαρά, κανένα γέλιο, καμιά φωνή. Μόνο ψίθυροι παντού και τηλεόραση.
Ο Κωστάκης πικράθηκε πολύ. Τους αγαπούσε όλους, δεν μπόρεσε να καταλάβει πως έφτασαν μέχρι εδώ. Αποφάσισε να πάρει τα πράγματά του και να φύγει για λίγο καιρό μακριά.


Η Μεγάλη μέρα δεν άργησε να φτάσει…


To be continued

Η μικρή Θοδώρα και τα δυο της άσωτα αδερφάκια (Μέρος πρώτο)

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν τρία αδερφάκια που ζούσαν ευτυχισμένα με το μπαμπά τους σε ένα μεγάλο σπίτι μαζί και με άλλους συγγενείς. Ο μπαμπάς από μικρά όταν ήταν, έδειχνε μεγάλη αδυναμία στον Αντώνη. Τον διάβαζε, του μίλαγε, τον έβγαζε βόλτα.

Αλλά και στην κορούλα του τη Θοδώρα είχε μεγάλη αδυναμία. Ίσως γιατί του έμοιαζε τόσο πολύ!
Μια μέρα ο μεγάλος αδερφός, ο Αντώνης, τσακώθηκε με το μπαμπά του γιατί του έλεγε τι να κάνει κι αυτός δεν το άντεχε πια. Πίστευε ότι ήταν αρκετά μεγάλος για να αποφασίζει μόνος του. Μετά από ένα άγριο καυγά βρόντησε την πόρτα από το σπίτι ένα βράδυ κι έφυγε μακριά.
Πήγε και νοίκιασε σε άλλη γειτονιά, στην ίδια όμως πόλη.
Πολύ στενοχωρήθηκαν τα άλλα δύο αδερφάκια. Προσπάθησαν να αλλάξουν την απόφαση του Αντωνάκη, αλλά αυτός δεν έλεγε να γυρίσει πίσω.
Ο πατέρας κατέρρευσε, παρόλο που δεν ήθελε πια να τον ξαναδεί στα μάτια του.
Ο Δημητράκης, ο άλλος γιος, βλέποντας το σπίτι τους να μαραζώνει, ούτε ένα γλέντι, καμία χαρά, αποφάσισε να φύγει κι αυτός. Πίστευε ότι ο αδερφός του είχε γλυτώσει απ΄όλα αυτά και περνούσε καλύτερα. Ζήλευε κατά βάθος.
Έτσι μια μέρα που ανδρώθηκε, μάζεψε κι αυτός τα πράγματά του και πήγε και νοίκιασε ένα μικρότερο σπίτι στην ίδια πόλη, σε άλλη γειτονιά.
Η αδελφούλα τους η Θοδώρα στάθηκε εκεί, δίπλα στο μπαμπά της και τους συγγενείς της. Βράχος!
Περνούσαν τα χρόνια. Σιγά-σιγά ξεχάστηκαν οι άσωτοι. Η χαρά άρχισε να γυρίζει ξανά στο σπιτικό τους.
Το ξαδερφάκι τους, ο Κωστάκης, που δεν είχε με ποιον να παίξει όλα αυτά τα χρόνια, δεν ησύχαζε με τίποτε. Έκανε τα αδύνατα δυνατά να ξαναγυρίσουν πίσω τα άσωτα ξαδερφάκια του, να ξαναρχίσουν τα παιχνίδια τους.
Πρώτα γύρισε ο Δημητράκης, που του είχαν τελειώσει και πιο γρήγορα τα λεφτά.
Ο Αντωνάκης όμως, ήταν πολύ εγωιστής. Δεν ήθελε να δείξει ότι δεν του είχε μείνει φράγκο, ότι δεν άντεχε άλλο μακριά από το σπίτι του.
Αλλά είχε πληγώσει όμως πάρα πολύ τον πατέρα του, ποτέ δεν το ξεπέρασε…
Δεν δεχόταν κουβέντα να τον ξαναδεχτεί πίσω. Ήταν βλέπετε ο πρωτότοκος.
Έτσι αυτός και ο Κωστάκης, κατέστρωσαν ένα πονηρό σχέδιο. Θα έφευγε ο Αντώνης, για πέντε χρόνια στο εξωτερικό, μήπως και τον πιθυμήσει ο πατέρας και ένα βράδυ θα μετακόμιζε κρυφά στο διπλανό σπίτι από το πατρικό που του είχε νοικιάσει ο Κωστάκης.
Η μπόρα δεν άργησε να ξεσπάσει. Μαθεύτηκε στη γειτονιά. Όλοι οι συγγενείς κατηγόρησαν τον Κωστάκη για όλα τα δεινά που ξανάρχισαν να ζώνουν το σπιτικό τους.
Μια χαρά είχαν αρχίσει να συνέρχονται και πήγε το παλιόπαιδο και τ΄ανακάτεψε…
Το νερό ξεχείλισε. Έπρεπε κάποιος να γίνει ο αφέντης του μεγάλου σπιτιού. Ο πατέρας δεν άντεχε πια. Είχε γεράσει.
Κάλεσε μια μέρα την κορούλα του που δεν τον πρόδωσε ποτέ και της έδωσε το μεγάλο κλειδί.
Πατέρας και κόρη λογάριαζαν όμως χωρίς τους ξενοδόχους.
Οι άσωτοι, συναντήθηκαν κρυφά στο διαμέρισμα του Αντώνη. «Θα αγωνιστούμε μαζί» ορκίστηκαν.
Σιγά μην άφηναν ένα κορίτσι να τους πάρει το πατρικό τους.
Βούιξε ο τόπος!
Μόλις έμαθαν το συμβάν οι δημοσιογράφοι μαζεύτηκαν με κάμερες και laptops κάτω από το σπίτι. Και λέγανε λέγανε…Και γράφανε γράφανε…


To be continued…

12Ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΝΕΟΥΣ ΚΑΙ 9Η ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΝΕΑΝΙΚΗΣ ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ-CAMERA ZIZANIO

 Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους

                             http://www.neanikoplano.gr/

ιδρύθηκε το 1997 και είναι ο μόνος θεσμός στον τομέα του κινηματογράφου για παιδιά και νέους που λειτουργεί στην Ελλάδα.

Η Δημιουργική Ομάδα για την Οπτικοακουστική Επικοινωνία και Έκφραση των Νέων Ανθρώπων ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΛΑΝΟ δημιουργήθηκε το 1992 από κινηματογραφιστές, εκπαιδευτικούς και άλλους πολίτες που δραστηριοποιούνται στο χώρο της τέχνης και του πολιτισμού.
Κύριοι στόχοι του είναι οι ποιοτικές πολιτιστικές παρεμβάσεις θεσμικού χαρακτήρα με τον σχεδιασμό και την υλοποίηση καινοτόμων δράσεων, οι οποίες απευθύνονται κυρίως στο παιδικό και νεανικό κοινό.

Η Camera Zizanio αποτελεί σήμερα τη μοναδική πανευρωπαϊκή διοργάνωση για την οπτικοακουστική δημιουργία των νέων. Εκατοντάδες παιδιά και εκπαιδευτικοί από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και διάφορες πόλεις της Ελλάδας δίνουν ραντεβού κάθε χρόνο στον Πύργο, για να παρουσιάσουν τις εργασίες που δημιουργούν είτε σε σχολικά ή άλλα εργαστήρια είτε μεμονωμένα, να ανταλλάξουν απόψεις, να συνεργαστούν και να συμφωνήσουν για κοινές δράσεις.
 Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους διοργανώνεται κάθε χρόνο την πρώτη εβδομάδα του Δεκεμβρίου στον Πύργο, πρωτεύουσα του νομού Ηλείας της περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας. Τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των θεατών που παρακολουθούν τις προβολές και τις εκδηλώσεις του ξεπερνά τις 20.000 ετησίως, ενώ περισσότερα από 250 παιδιά και νέοι συμμετέχουν ενεργά και σε καθημερινή βάση στις δομές και τις δραστηριότητες του Φεστιβάλ.


Επίσης, σ ένα μεγάλο πρόγραμμα παράλληλων εκδηλώσεων που πραγματοποιεί και σε άλλες πόλεις του νομού Ηλείας, φιλοξενεί ταινίες εκτός συναγωνισμού (σε αφιερώματα και ειδικές προβολές), διοργανώνει συναυλίες, εκθέσεις, παραστάσεις και λογοτεχνικές εκδηλώσεις, ενώ για τη δημιουργική έκφραση των παιδιών και των νέων λειτουργεί κινηματογραφικά και άλλα εργαστήρια (σκηνοθεσία, μοντάζ, σκίτσο, κινούμενο σχέδιο, κουκλοθέατρο, ζωγραφική, κολάζ, πηλός, κατασκευή μάσκας κ.ά.) και εκδίδει την εφημερίδα Ζιζάνιο.


Οι πολίτες και οι φορείς Δήμοι και Νομαρχία του νομού Ηλείας, όπου έχει καθιερωθεί ως το σημαντικότερο πολιτιστικό γεγονός της περιοχής, το θεωρούν ως μια κατάκτηση που αναβαθμίζει την πόλη του Πύργου και ολόκληρη την περιοχή.
Στις μέχρι σήμερα διοργανώσεις του το Φεστιβάλ Ολυμπίας έχει προβάλλει στα διαγωνιστικά πρόγραμματά του και στα διάφορα αφιερώματα πολλές εκατοντάδες ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους από περισσότερες από πενήντα χώρες που αντιπροσωπεύουν διαφορετικές κινηματογραφίες αλλά και κουλτούρες, ενώ το έχουν επισκεφθεί χιλιάδες άτομα από την Ελλάδα και το εξωτερικό (κινηματογραφιστές, ηθοποιοί και άλλοι καλλιτέχνες, θεσμικοί παράγοντες, εκπαιδευτικοί και μαθητές).


'Οσοι δε θέλουν να μετακομίσουν στην Πρέβεζα, μπορούν να πάνε να ζήσουν στην Αμαλιάδα, στον Πύργο ίσως...

Όραμα και Προτεραιότητες

Αυτό το Σαββατοκύριακο δύο γειτονικές πόλεις, Γιάννενα και Πρέβεζα, πραγματοποιούν Συνέδρια, ανάλογα με το όραμα και τις προτεραιότητες που έχουν οι τοπικές αρχές για την πόλη τους.

 Στα Γιάννενα πραγματοποιείται ένα οικονομικό φόρουμ, το συνέδριο του Οργανισμού YPO (Young Presidents Organizations) με τη συμμετοχή 70 συνέδρων-μελών του Οργανισμού και με στόχο των τοπικών φορέων να αναδειχτούν οι αναπτυξιακές δυνατότητες του νομού. Το YPO είναι το παγκόσμιο ηγετικό δίκτυο προέδρων εταιριών και αρχηγών κρατών και αναπτύσσει «καλύτερους ηγέτες μέσω της εκπαίδευσης και ανταλλαγής ιδεών».


Ο αντινομάρχης Παντελής Κολόκας αναφέρθηκε στο συνέδριο αυτό και στο πρόγραμμα του, σημειώνοντας ότι ο Οργανισμός διαθέτει 14 εκ. στελέχη και επιχειρήσεις με κέρδη 3 δις δολάρια ετησίως, ελέγχοντας το 5% της παγκόσμιας οικονομίας.


Το πρόγραμμα περιλαμβάνει ομιλία με θέμα «Μεγάλοι Επιχειρηματίες και Ευεργέτες της Ηπείρου».


Επίσης ο Δήμος Ιωαννιτών, θα τιμήσει αντιπροσωπεία των συνέδρων σε ειδική εκδήλωση του Δημοτικού Συμβουλίου, για την επιλογή τους να διοργανώσουν το συνέδριο στην πόλη και για το θέμα της ομιλίας.


Οι σύνεδροι θα επισκεφτούν το ΚΕΠΑΒΙ για να δουν από κοντά πως δημιουργείται ένα κόσμημα, γεγονός που θα προβάλλει το Κέντρο και την τέχνη της αρχυροχοϊας, σύμφωνα με το Δήμο μας.

http://www.ioannina.gr/DI/index_gr.htm

Στην Πρέβεζα, από την άλλη, πραγματοποιείται διακρατικό σεμινάριο με τίτλο «Οι Νέοι ελέγχουν την κλιματική αλλαγή».


Η Πρέβεζα είναι μία από τις πόλεις ιδρυτικά μέλη των δέκα Δήμων της douzelage, πόλεις Κρατών-Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
(www.douzelage.org)
 Ο σκοπός της Douzelage είναι απλά ευκαιρία για την προώθηση και τη φιλία μεταξύ των πόλεων μελών της. Πολιτιστικές, αθλητικές και εκπαιδευτικές ανταλλαγές μεταξύ των πόλεων βρίσκονται στο επίκεντρο, εμπορικές και τουριστικές πρωτοβουλίες. Η εκπαίδευση ήταν πάντα ένα από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά από τις πολλές εκδηλώσεις και προγράμματα που διοργανώνονται από τις πόλεις μέλοι.


Ο κ. Κλάπας, δήμαρχος Πρέβεζας, σημείωσε ότι το «Σύμφωνο των Δημάρχων» αποτελεί μία επίσημη δέσμευση των πόλεων που προσχωρούν σε αυτό να επιτύχουν αποτελέσματα πέραν των στόχων της Ε.Ε. για τη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα με δράσεις υπέρ της ενεργειακής απόδοσης και των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Οι νέοι άνθρωποι μπορούν με τις παρεμβάσεις τους και τις θέσεις να ενεργοποιήσουν την τοπική κοινωνία


Σε επίπεδο Δήμου, σύμφωνα με τον κ.Κλάπα, γίνονται προσπάθειες ενσωμάτωσης των δράσεων όπως η ανακύκλωση, οι μονώσεις στα σχολεία, στο δημαρχείο αλλά και τα δημόσια κτίρια. Μίλησε ακόμη για την αντικατάσταση του δημοτικού φωτισμού με χαμηλής ενέργειας λαμπτήρες, την δημιουργία ποδηλατοδρόμου, την αστική συγκοινωνία και τόνισε ότι ακόμη και ο πολεοδομικός σχεδιασμός ενσωματώνει όλα όσα χρειάζεται μια πόλη για να πετύχει τους στόχους της.


Περισσότερα για το πρόγραμμα και τη συμμετοχή των νέων ανθρώπων, μπορείτε να δείτε στη διεύθυνση http://www.dimosprevezas.gr/

Ίσως προλαβαίνουμε ακόμη να μετακομίσουμε.

Δημόσια Διαβούλευση

Διαβούλευση σύμφωνα ΠΑΝΤΑ με τον Μπαμπινιώτη είναι οι συνεννοήσεις και διαπραγματεύσεις για την επίτευξη του επιδιωκόμενου αποτελέσματος.


Δημόσια διαβούλευση έκαναν στην αρχαία Ελλάδα όταν μαζεύονταν για να συζητήσουν τα προβλήματά τους στην αγορά.


Δημόσια διαβούλευση στη σύγχρονη Ελλάδα γινόταν στα καφενεία, κυρίως σε προεκλογική περίοδο, όταν τα επισκέπτονταν οι υποψήφιοι βουλευτές και θυμόταν ξαφνικά να συνομιλήσουν με τους πολίτες.


Δημόσια διαβούλευση γίνεται στο μεγαλύτερο καφενείο της Ελλάδας στη Βουλή.


Η πιο tredy όμως δημόσια διαβούλευση και η πιο in είναι αυτή που γίνεται τώρα μέσω internet, κατευθείαν παρακαλώ με την εξουσία!
Μου αρέσει πιο πολύ απ’ όλες γιατί παραμυθιάζεσαι και γράφεις την άποψή σου σιωπηρά και ο άλλος αφού σου έχει δώσει το θέμα απλά σε διαβάζει ή σε «γράφει» κι αυτός. Ανάλογα.


Εσύ παρόλ’ αυτά είσαι ευχαριστημένος. Τα έχεις γράψει ρε αδερφέ.
Ούτε διάλογος, ούτε τσακωμός, ούτε διαφωνίες, ούτε αντιπαράθεση, ούτε δευτερολογίες, ούτε γκριμάτσες, ούτε φωνές, ούτε χαμόγελα, ούτε χειρονομίες, ούτε συμφωνήσαμε, ούτε διαφωνήσαμε, ούτε τίποτε.


Όλοι ευχαριστημένοι.


Μου αρέσει τόσο πολύ αυτή η μουγγοδιαβούλευση που σκέφτομαι πολύ σοβαρά να την καθιερώσω και στο σπίτι μου.

Αυτά τα μεσημεριανά δεν έχουν έλεος

Έχω μείνει άναυδη!  Παρακολουθώ την ξανθιά "φίρμα" τοπικού τηλεοπτικού καναλιού να παρουσιάζει σε "άπταιστα" ελληνικά την παρθενική μεσημεριανή εκπομπή της την ώρα μάλιστα που λέει σε ακροατή "Μου την είπατε τώρα".
Μου έχει πέσει το πιρούνι από τα χέρια. Δεν είναι δυνατόν σκέφτομαι να ζω αυτές τις στιγμές μεσημεριάτικα! Κι εγώ που την απέφευγα τη νύχτα σαν ο διάολος το λιβάνι και την ξόρκιζα! Δυστυχώς δεν υπάρχει έλεος σ' αυτή τη ζωή, ούτε έχει τέλος το χειρότερο...

Εκεί μπροστά μου με το γουρλωμένο πονηρό της μάτι να με τιμωρεί και για να με τιμωρήσει ακόμη περισσότερο μου επιδεικνύει και το laptop στο τραπέζι.
Το θλίρερ κορυφώνεται όταν το "Μαζί...με τους πολίτες" συναντά το "Λίγο απ' όλα"! "Θα τρελαθώ Κυρία μου"! Που είσαι ρε Λαζόπουλε να βγάλεις χίλιες εκπομπές!       
Τι λέει το στόμα τους Παναγία μου! Κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι ότι δεν την αντέχω άλλο αυτή τη ζωή.

 Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι το πρωί βγαίνει για ρεπορτάζ να ετοιμάσει το μεσημεριανό της θρίλερ και δεν πηγαίνει στη ΔΕΥΑΙ.
Εμένα πάντως δε με νοιάζει και καθόλου. Πληρώνω όσα όσα στον πρωινό δημοτικό μισθό της.
Αρκεί να μην τη δω έξω από την πόρτα μου να μου μετράει το νερό!

Υποστολή σημαίας από το Δημήτρη μας

«Ούτε λαγός, ούτε ιμιτασιόν είμαι για να φύγω πριν την ώρα μου…»

Τάδε έφη ο Μέγας Τραγουδοποιός Ψωμιάδης για την αποχώρηση του φίλου του Δημήτρη. Ανατρίχιασα…Ο άνθρωπος δεν παίζεται όταν μιλάει, ιδιαίτερα για «αυτοϊκανοποίηση».

Πες τα μεγάλε Τζόρο. Προστάτη εσύ της ενότητας του κόμματος της Ν.Δ.


Αποσύρθηκε ο Δημήτρης. Δάκρυσε η Ελλάδα! Αρνείται λέει να γίνει μέρος της πόλωσης στη Ν. Δ. Τι ήταν να το πει να τα εγκώμια να του τα πλέκουν οι μέχρι χθες αντίπαλοι-φίλοι του Ντόρα και Αντώνης.


Να κάτι τέτοια κάνει ο Μειμαράκης και αναγκάζει τον «εγκενειαστή» των μεγάλων έργων της πόλης των Ιωαννίνων, της πόλης μας, του χρυσού βραβευμένου αυτού τουριστικού προορισμού, να υποστείλει τη σημαία. Πολύ με πλήγωσε. Μου είχε υποσχεθεί ότι θα ήταν σημαιοφόρος μέχρι τέλους για λόγους αρχής.

Άσε που σκεφτόμουν να τον καλέσω και στην παρέλαση στις 21 Φεβρουαρίου…Του πάει του Δημήτρη, είναι λεβέντης.

Σε στενοχώρησαν Δημήηηητρη μουουου.


Τέλος. Το αποφάσισα. Θα τον προσκαλέσω το Σαββατοκύριακο στα Γιάννενα στη σουίτα του, με τα spa του. Να ξεφύγει το χρυσό μου.


Άσε που έχει και μια προσφορά αυτόν τον καιρό το κατάλυμά του. Ευκαιρία είναι, πληρώνεις λέει ένα spa και σου δίνουν δώρο, χωρίς κλήρωση, άκουσον άκουσον και νεροθεραπεία και δωμάτιο για τρεις ώρες και ποτό το βράδυ!


Ξέρω εγώ περνάει καλά εδώ ο Δημήτρης μας, έχει φίλους που του επουλώνουν τα τραύματά του.

Το κέντρο είναι δικό μου...

Μου αρέσει πάρα πολύ να κυκλοφορώ στην αγορά στο κέντρο των Ιωαννίνων. Χαλαρώνω! Τα ψώνια τα κάνω με απίστευτο κέφι. Δε μου λείπει απολύτως τίποτε.

Κόσμος πολύς στριμώχνεται και σπρώχνεται στα λιλιπούτεια πεζοδρόμια μπροστα από τα καταστήματα.

Μανάδες με καρότσια κάνουν σλάλουμ ανάμεσα σε σκουπίδια ή αυτοκίνητα παρκαρισμένα χαλαρά πάνω στα πεζοδρόμια, σε τραπεζοκαθίσματα για καφέ, σε ζαρντινιέρες με δεντράκια για να ομορφαίνουν τα πεζοδρόμια.

Αυτοκίνητα κορνάρουν ασταμάτητα και με ένταση, οδηγοί βρίζονται μεταξύ τους...

ΤΟ ΚΕΦΙ!

Μα πάνω απ' όλα, είναι τόσο καλά οργανωμένα όλα στο κέντρο που δεν κυκλοφορεί ούτε ένα ΑΜΕΑ για να μου χαλάσει τη διάθεση! Ναι κύριοι σπίτια σας εσείς με τις ειδικές ανάγκες, θέλετε κι αγορά!

Κι εσείς μανούλες με τα καροτσάκια, σπίτι σας κι εσείς.

Το κέντρο των Ιωαννίνων είναι για μας που έχουμε τα μέσα και που θέλουμε να πιούμε τον καφέ μας πάνω στο δρόμο γιατί στο πεζοδρόμιο παρκάρουμε την αυτοκινητάρα μας και γουστάρουμε κι άμα τα πάρουμε και πολύ φυτεύουμε κι ένα μπαράκι για να μην περνάτε και καθόλου!

Η πλατεία Χατζή...

Τελικά δεν είχαμε καμία ενημέρωση από τον τοπικό μας τύπο σχετικά με τη συζήτηση για το πρόγραμμα με τις παιδικές χαρές των Ιωαννίνων. Να υποθέσω ότι δεν συζητήθηκε καθόλου το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο, ότι συζητήθηκε στο πόδι ως χαλαρό θέμα, ότι δεν ενδιαφέρει και τόσο το Γιαννιώτικο τύπο όσο η περιβόητη πλατεία Χατζή που μονοπώλησε το ενδιαφέρον;

Στην πλατεία Χατζή δεν θα υπάρξει άραγε παιδική χαρά; Εκτός αν γίνει κι αυτή δίπλα στ΄αυτοκίνητα στο υπόγειο πάρκινγκ.

Δεν είναι κι άσχημη ιδέα. Τα παιδιά θα μπορούν να χαίρονται την παιδική χαρά όλο το χρόνο, ανεξάρτητα από καιρικές συνθήκες, θα συνυπάρχουν αρμονικά με τα αυτοκίνητα, έτσι ακριβώς όπως έχουν μάθει και θα μπορούν να εισπνέουν όλο το καυσαέριο, χωρίς καμία απολύτως απώλεια λόγω κλειστού χώρου. 

Μέχρι τότε κάποιοι κάτοικοι αυτού του "Χρυσού βραβευμένου τουριστικού προορισμού" που τυχαίνει να μένουν μακριά από την πλατεία Χατζή, θα τοποθετούν αυτοσχέδιες πινακίδες πάνω στις δημοτικές, θα προειδοποιούν τους οδηγούς για την ύπαρξη άθλιων παιδικών χαρών και θα τους εκλιπαρούν να προσέχουν!

Παιδικές χαρές για κλάματα

Σήμερα 27-10-2009, θα συζητηθεί στο Δημοτικό μας Συμβούλιο το πρόγραμμα του υπουργείου Εσωτερικών «διαμόρφωση παιδικών χαρών». Αφορά παρεμβάσεις σε επιλεγμένους ελεύθερους δημοτικούς χώρους ή υφιστάμενες παιδικές χαρές που δεν πληρούν τις προδιαγραφές.

Μεγάλο το κόστος για τα Γιάννενα! Χρειαζόμαστε όλο το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων! Δεν υπάρχει ούτε μία παιδική χαρά προδιαγραφών. Συγγνώμη μάλλον ξέχασα την καραμέλα, αυτή στο πάρκο Κατσάρη. Έργο ναυαρχίδα εξυπηρέτησης των παράπλευρων καφέ και μπαρ.

Περιμένουμε λοιπόν να μας εκπλήξει ο Δήμος με τις προτάσεις του και τα αποτελέσματά του έως 31 Δεκεμβρίου.

Λέτε να ντυθεί Άι-Βασίλης ο Δήμαρχος και να τις παραδώσει στα Γιαννιωτόπουλα την Πρωτοχρονιά;

Μια ευνομούμενη κοινωνία

Άκουγα σήμερα τον κ. Χρυσοχοίδη, «φρέσκο» ευνο(μ)ούμενο υπουργό, στο mega channel των 8:00, να μιλάει ή καλύτερα να «σαλιαρίζει» με την αγαπημένη του κ. Τρέμη κι όλους τους άλλους παρα-τρεμάμενους, περί τάξης, κράτος δικαίου, και άλλες βαρύγδουπες εκφράσεις.

Παρέλαβε είπε, τρις, μια ΔΙΑΛΥΜΕΝΗ αστυνομία. Συμφώνησε συγχορδία όλη η έγκριτη παρέα των ειδήσεων του mega με θαυμασμό και χωρίς να τον διακόψουν ούτε για βήξιμο, στο παραλήρημα του μονολόγου του! Η έγκριτη δημοσιογράφος εκστασιάστηκε!

Παρασυρμένος ο «φρέσκος» φούσκωσε και μίλησε για τη 17 Νοέμβρη και το θάνατο του Αλέξη και αποκάλεσε τον αστυνομικό που τον σκότωσε «τρελό».

Πριν από ελάχιστα λεπτά, η έγκριτη μας ανακοίνωνε ότι εντός των ημερών θα γίνει η δίκη του.

Ο «φρέσκος» όμως που είναι και δικαστής έβγαλε δικαστική απόφαση ερήμην.

Οι έγκριτοι-ένορκοι συμφώνησαν σιωπηρά…

Αυτή είναι ευνομούμενη κοινωνία τώρα;