Η Λίμνη των ξωτικών

Αγαπητοί κ. Υπεύθυνοι του Δήμου και της "Λίμνης των Ξωτικών" σας εύχομαι του χρόνου τα Χριστούγεννα να διώξετε αυτά τα απαίσια ξωτικά που ήρθαν φέτος στα Λιθαρίτσια και να φέρετε τα καλά, εκείνα που εργάζονται όλο το χρόνο για να είναι έτοιμα τα Χριστούγεννα.
Κι επειδή το πνεύμα των Χριστουγέννων ήρθε και με άγγιξε και μου έδωσε όλη την καλοσύνη που του περίσσεψε, ένιωσα κι εγώ την ανάγκη να σας τη μεταφέρω, μήπως και δούμε κάποτε σ' αυτήν την πόλη Καλά Χριστούγεννα.

Έκανα μια πολύ μικρή έρευνα στο διαδίκτυο και είπα να σας δείξω πως τα 300.000 Ευρώ που ξόδεψε, θεωρητικά πάντα ο Δήμος Τρικαίων, μπόρεσαν και αξιοποιήθηκαν προς όφελος των δημοτών του, των παραγωγικών φορέων και της προβολής του Δήμου. 

Κι επειδή οι άνθρωποι άρχισαν από το καλοκαίρι να το σχεδιάζουν και να το οργανώνουν δεν ντράπηκαν να κάνουν και μία παρουσίαση στα ΜΜΕ της πόλης τους.

Σκέφτηκαν επίσης ότι αφού είχαν κάτι να παρουσιάσουν καλό θα ήταν να το προβάλουν και μέσα από κανάλια πανελλήνιας εμβέλειας.

Δε χρειάστηκε να πληρώσει η Περιφέρειά τους 18.643 ευρώ στην ΕΤ3 για την  τουριστική προβολή της περιοχής τους ενόψει της εορταστικής περιόδου Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, όπως αποφάσισε η δική μας Περιφέρεια.

Σίγουρα πλήρωσε πολύ λιγότερα στην εκπομπή ¨Κυριακή στο χωριό" που παρουσιάστηκε μάλιστα ανήμερα Χριστούγεννα στους δέκτες μας. 

Κι επειδή είμαι γεμάτη καλοσύνη από το "Πνεύμα των Χριστουγέννων" θα σας συμβούλευα αγαπητοί μου φίλοι του Δημαρχείου ν' αρχίσετε από τώρα να διαλέγετε και να οργανώνετε τα εργατικά ξωτικά, αν υπάρχουν εκεί στο χώρο, γιατί έχω την εντύπωση ότι έχουμε γεμίσει Καλικάντζαρους.  

ΕΥΧΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ- ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ - ΠΟΙΟΤΙΚΑ, ΓΕΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑ - ΟΝΕΙΡΑ - ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

Κράτος πρόνοιας

Είμαι πάρα πολύ θυμωμένη όλο αυτό το διάστημα. Είμαι θυμωμένη με το κράτος και τις δομές μας. Είμαι θυμωμένη με την τοπική αυτοδιοίκηση. Είμαι γενικώς απίστευτα θυμωμένη με την κατάσταση που βιώνουμε καθημερινά, με την κατήφεια που έχω εγώ αλλά κι όλοι γύρω μου, με το ανασφαλές και φοβικό περιβάλλον που έχουν ντύσει τις ζωές μας και τις ψυχές μας, με το μούδιασμα και την αδράνεια μας, αλλά κυρίως είμαι θυμωμένη λόγω των ημερών για τα συναισθήματα ενοχής που μου έχουνε φορέσει και με βομβαρδίζουν καθημερινά.


Διαφημίσεις, έντυπος και ηλεκτρονικός τύπος, αφίσες γύρω μου, εκδηλώσεις, κουτιά στο σούπερ μάρκετ, παντού όπου και να γυρίσω όλα γύρω μου με γεμίζουν ενοχές. Έρχονται Χριστούγεννα και πρέπει, μου το επιβάλλουν εμμέσως και αμέσως ότι πρέπει να βοηθήσω το συνάνθρωπό μου. Πρέπει να δώσω και το υστέρημά μου πια στο διπλανό μου γιατί ναι, είμαι ένοχη.

Είμαι ένοχη που εγώ έχω ακόμη να φάω, που εγώ έχω ακόμη δουλειά , που εγώ ακόμη μπορώ και ζεσταίνομαι στο σπίτι μου, που εγώ ακόμη έχω την υγεία μου, που μπορώ να φάω με τους συγγενείς και φίλους μου στο λιτό γιορτινό μου τραπέζι, που εγώ τολμώ να ρωτήσω ακόμη τα παιδιά μου τι δώρο θέλουν να τους φέρει ο Άγιος-Βασίλης.

Με γεμίζουν ενοχές γιατί εγώ ακόμη μπορώ, έστω και με οικονομία να πάρω το περιττό για τα παιδιά μου, ίσως και για τον εαυτό μου, με γεμίζουν ενοχές γιατί εγώ ακόμη μπορώ να αντλήσω χαρά από το περιττό. Προσπαθούν να με πείσουν ότι δεν δικαιούμαι καμία χαρά γιατί όλοι οι άλλοι γύρω μου υποφέρουν. Εμένα με ρώτησαν πως τα βγάζω πέρα καθημερινά;

Δε φτάνει που διέλυσαν όλη τη χώρα οι κατά καιρούς σωτήρες, δε φτάνει που έφαγαν κι έσκασαν όλα αυτά τα χρόνια, ο καθ’ ένας ανάλογα με το κουτάλι που κρατούσε, έρχονται τώρα να ζητήσουν από εμένα να αισθανθώ και ένοχη για την πρόνοια των αναξιοπαθούντων ομάδων, πολλαπλάσιων σήμερα, που αυτοί όχι μόνο δημιούργησαν, αλλά και τόσα χρόνια ποτέ τους δεν φρόντισαν, ποτέ τους δεν ενδιαφέρθηκαν, ποτέ τους δεν οργάνωσαν και ποτέ τους δε χρηματοδότησαν επαρκώς, παρόλο που εγώ τους χρηματοδοτούσα.

Μας έχουν πετάξει μια χαρά και αυτό το μπαλάκι της προσφοράς προς τον συνάνθρωπο κι εμείς το έχουμε αρπάξει στον αέρα. Μας έχουν γεμίσει τύψεις κι ενοχές και μας έχουν καταστήσει υπεύθυνους για τη δυστυχία του διπλανού μας , χωρίς να ντρέπονται καθόλου, χωρίς να αναλαμβάνουν την ευθύνη αυτοί που οδήγησαν το συνάνθρωπο σ’ αυτή τη θέση. Δεν ντρέπονται καθόλου που εκλιπαρούν για την ανθρωπιά και τον εθελοντισμό των άλλων ανθρώπων, που δηλώνουν για ακόμη μια φορά αναρμόδιοι και αναποτελεσματικοί.

Κι εμείς αντί να τους ρίξουμε στον καιάδα αυτής της κοινωνίας, αντί να απαιτήσουμε να δώσουν αυτοί πρώτοι όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία στις δομές πρόνοιας και στους φτωχούς και απόκληρους της κοινωνίας που αυτοί οι ίδιοι δημιούργησαν και δημιουργούν, αντί να απαιτήσουμε επαρκή πρόνοια από αυτό το κράτος που πληρώνουμε, κάνουμε τρόφιμο, ρουχισμό, τραπεζική κατάθεση, οβολό την ενοχή μας και την προσφέρουμε στο συνάνθρωπό μας.

Μεγάλη Γιορτή Ανακύκλωσης

Πριν από ένα μήνα τα παιδιά στην πόλη μας ανακύκλωναν κάπως έτσι, κοιτώντας δηλαδή από περιέργεια και μόνο και με τα χέρια στις τσέπες τα δύο "υψηλής τεχνολογίας μηχανήματα  ανακύκλωσης" που κληροδοτήσαμε από τον πρώην Δήμαρχο κ. Γκόντα και την παράταξή του. Το ένα  λέγεται "Ζαγόρι" και το άλλο "ΙΚΕΑ". Η νέα δημοτική αρχή στα πλαίσια του ανοίγματος του επτασφράγιστου φακέλου του Περιβάλλοντος, τα μετέφερε σε δύο νέα σημεία, στη Γαριβάλδη και απέναντι από την πλατεία Πύρρου, για να εξυπηρετήσει καλύτερα την πόλη των 150.000 κατοίκων που θέλουν και μπορούν να ανακυκλώνουν.

Οι μαθητές όμως αυτής της πόλης εδώ και ένα μήνα ανακάλυψαν τα δύο αυτά σημεία, στα πλαίσια του "Κρυμμένου Θησαυρού" με τίτλο "Μεγάλες Γιορτές της Ανακύκλωσης σε όλη την Ελλάδα",  αλλά και για την πόλη μας, που διοργάνωσε η Α.Ε. (αυτό δεν ξέρω αν σημαίνει Ανώνυμη Εταιρεία ή Αυτού Εξοχότητα) Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κος Κάρολος Παπούλιας σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων.

Από εκείνη λοιπόν τη μέρα που άρχισε το παιχνίδι και λήγει ευτυχώς αύριο, οι μαθητές της πόλης μας ανακυκλώνουν πανικόβλητοι νύχτα μέρα χρησιμοποιώντας ποδήλατα, πατίνια, λεωφορεία, ναυλώνουν τους γονείς τους με τα αυτοκίνητά τους, για να μπορέσουν να φτάσουν τα "υψηλής τεχνολογίας μηχανήματα  ανακύκλωσης" (έτσι αναφέρονται στο φυλλάδιο του Δήμου) και μάλιστα πολλές φορές πρέπει να πάνε και δύο και τρεις φορές την ίδια μέρα γιατί τα υπερσύγχρονα αυτά μηχανήματα στουμπώνουν από τις συσκευασίες και δεν εκτυπώνεται το κουπόνι του Μεγάλου αυτού Διαγωνισμού. 

Τα δώρα για το τμήμα του σχολείου που θα μαζέψει τα περισσότερα κουπόνια είναι ένα ποδήλατο για κάθε μαθητή, το δεύτερο έπαθλο είναι ένα Mp3 player για κάθε μαθητή και το τρίτο ένα Mp4 player.
Αύριο τα παιδιά θα καταθέσουν τα κουπόνια τους στο Δημαρχείο της πόλης μας και τη Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου, θα γίνει η ανακήρυξη των τμημάτων που θα κερδίσουν.
Απορώ όμως γιατί δεν έβαζαν στο παιχνίδι του διαγωνισμού και τα "υψηλής τεχνολογίας μηχανήματα  ανακύκλωσης" του ΑΒ Βασιλόπουλου για να μην τρέχουμε από την Ανατολή στην Πλατεία και από το Πέραμα στη Γαριβάλδη;

Από το Σάββατο 17 Δεκεμβρίου δε νομίζω να ξαναδείτε μαθητή μπροστά από αυτά τα μηχανήματα με τόση ταλαιπωρία που τράβηξαν.
Εύχομαι να βγω ψεύτρα.

Μάθε Ρηνούλα γράμματα

Χθες καθώς προχωρούσα στο δρόμο άκουσα τον παππού που έσερνε πίσω μου το καρότσι με την εγγονούλα του να της λέει όλο γλύκα και τρυφερότητα: «Τώρα θα πάμε στο σπίτι να φάμε όλο το φαγητό μας, να μεγαλώσει η Ειρηνούλα μου, να πάει στο σχολείο, να της πάρει ο παππούς μια μεγάλη τσάντα για να μάθει πολλά γράμματα».

Ο παππούς εκεί δυστυχώς σταμάτησε, γιατί ήμουν περίεργη να ακούσω τι θα έλεγε στη συνέχεια, ενώ εγώ αυθόρμητα συνέχισα τη σκέψη του, ευτυχώς όχι φωναχτά: «να τελειώσει το Δημοτικό, να πάει στο Γυμνάσιο, να τελειώσει τα φροντιστήρια και το Λύκειο, να περάσει στο Πανεπιστήμιο, να πάει στο εξωτερικό, να κάνει μεταπτυχιακό, άντε και κανένα διδακτορικό, ενδιάμεσα να πάρει τα πτυχία από δύο ξένες γλώσσες, να μείνει άνεργη τουλάχιστον μια πενταετία, να βρει δουλειά τετράωρη σε καμιά πολυεθνική με μέσον ή να δουλέψει σε κάποιο καφέ σούπερ μάρκετ ή στην καλύτερη των περιπτώσεων να ανοίξει μια δική της δουλειά για να πληρώνει τέλος επιτηδεύματος, να έρθει η Τρόικα να της βάλουν τα χαράτσια, να ψάχνει να βρει τα χρήματα για να ξεπληρώσει τα δάνεια των προγόνων της που τη βαραίνουν από τη μέρα που γεννήθηκε, να, να, να»

Η σκέψη μου δεν κρατιόταν με τίποτε. Έφτασα να σκέφτομαι αυτούς που μας κατάντησαν έτσι και ότι αυτό το διάστημα έχει αρχίσει η εκλογολογία στην πόλη μας και όχι μόνο. Κάθε μέρα ακούμε προτάσεις ανανέωσης, ποιος κλείδωσε, ποιος ξεκλείδωσε, ποιος κλειδαμπάρωσε, ακούμε και διαβάζουμε για πολλά υποσχόμενες νέες προσωπικότητες στο χώρο της πολιτικής και ένα σωρό γενικώς μπούρδες. Το χωριό καίγεται κι η π…..α λούζεται που λένε και στο χωριό της Μέρκελ, κάπου στην παλιά Ανατολική Γερμανία.

Θα μας καλέσουνε λέει τη νέα χρονιά, θα δούμε πότε, να ψηφίσουμε διακοσμητικούς βουλευτές και υπουργούς, γιατί δεν πρέπει να χαθούν τριακόσιες θέσεις εργασίας, εκεί στο κεντρικό κτίριο της Βουλής.

Σκεφτόμουν ότι θα πάω να ψηφίσω μόνο αν μπουν υποψηφιότητες προσώπων από το ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, τη Γερμανία και τη Γαλλία και θα επιλέξω μάλιστα τον πιο όμορφο.

Τουλάχιστον η Ειρηνούλα όταν θα μεγαλώσει και δε θα χρειάζεται τσάντα να πάει στο σχολείο, γιατί τότε δε θα δίνεται κανένα απολύτως βιβλίο στα σχολεία και θα παίρνει μόνο την πλάκα και την κιμωλία μαζί της, να μην έχει τριακόσιους μαϊντανούς να βλέπει στην τηλεόραση, αλλά τρεις και μάλιστα παιδαράδες.

Η Μάνα μου η Μέρκελ

Η Μέρκελ μου θυμίζει τη μάνα μου. Πάντα επέκρινε με το βλέμμα της την «άσωτη» ζωή μου όλα αυτά τα χρόνια. Μόλις με έβλεπε να φοράω κάτι καινούριο έλεγε: «Πάλι ψώνισες! Μμμμ…, καλό είναι, με γεια… Δεν είχες;». Άλλες φορές μου έλεγε:«Λίγα έχεις… (ξινό ύφος)» ή «Σου χρειαζόταν δεν έχεις τίποτε να βάλεις…».


Επειδή αγόραζα κάθε μέρα φρέσκο ψωμί κατέβαζε τα μούτρα και κάθε φορά έλεγε την ίδια ατάκα: «Μην τα πετάς τα ψωμιά, είναι αμαρτία».

Καλά δε συζητάμε για το φαγητό που έπρεπε να τελειώνουμε και τη δύναμή μας! Αν καμιά φορά με συλλάμβανε να πετάω φαγητό ήταν σα να τη σκότωνα. Η μεγαλύτερη αμαρτία πριν κι απ’ αυτή του φόνου.

Κρυφά έβγαινα για καφέ γιατί η ασωτία της εξόδου ήταν κατάπτυστη. «Πήγαινε και με τα πόδια σου, άσε το αυτοκίνητο, περπάτα, θα πάθεις αγκύλωση, θα γίνεις τετρακόσια κιλά, μάζεψε τα λεφτά σου θα σου χρειαστούν, μην τα σκορπάς από εδώ κι από εκεί, ένα μικρό σπίτι σου χρειάζεται τι το θες το μεγάλο, πάλι εκδρομή θα πας; Κάτσε και λίγο να σε δει το σπίτι σου…».

Το πιο φοβερό απ’ όλα ήταν όταν άρχιζε τη φοβερή ιστορία θρίλερ με τα παλιά τα χρόνια. «Εμείς, αχ εμείς τότε που περάσαμε αυτό, το άλλο, το παράλο, που δε βγήκαμε, δε γλεντήσαμε, δε ντυθήκαμε…» Έλεος!

Έτσι κι αυτή η Μέρκελ ίδια η μάνα μου, ντυμένη σαν βάση πάντα με τα ίδια, μαύρο παντελόνι τρομάρα της με μαύρη μπλούζα. Το μόνο που αλλάζει είναι το σακάκι, στάνταρ το έχει παραγγείλει σε όλα τα χρώματα. Σε κοιτάζει από τις Βρυξέλες ή από το Βερολίνο μέσα από την τηλεόραση σαν τη μάνα μου, επικριτικά, υποτιμητικά, με ύφος τιμωρού. Σα να σου λέει: «Τώρα θα σε φτιάξω εγώ καλά, για να μάθεις που πέρναγες βασίλισσα κι ούτε σ’ ένοιαζε για το αύριο. Τώρα πάλι θέλεις να φας από τα έτοιμα; Όχι, τώρα θα ζεις όπως νομίζω εγώ ότι πρέπει να ζεις. Βιομηχανικός εργάτης με ότι αυτό συνεπάγεται».

Για όλα φταίει αυτό το απαίσιο ζώο Ο ΜΕΡΜΗΓΚΑΣ κι ο Αίσωπος που έγραψε αυτή την απαίσια ιστορία. Εγώ πάντα γούσταρα ΤΟΝ ΤΖΙΤΖΙΚΑ τον κλαμπιάρι.

Από μικρή έχω φάει πολύ νουθεσία. Ακόμη βλέπω όνειρα με εκείνη την «Ημέρα της Αποταμίευσης». Πετάγομαι στον ύπνο μου γιατί ιδρώνω προσπαθώντας να γράψω έκθεση για να κερδίσω τον κουμπαρά από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Εννοείται ότι στο σχολείο ποτέ δεν κέρδισα σ’ αυτό το διαγωνισμό.

Είμαι σίγουρη ότι η Μέρκελ κι η μάνα μου διοργάνωναν το διαγωνισμό, άσε που νομίζω ότι είναι κι από το ίδιο χωριό!

Πειρασμός

Επιτέλους βρήκα το αντικαταθλιπτικό μου! Ακούει στο όνομα «Πειρασμός». Τούρκικη ligth καρακατινέ σειρά στον Αντένα καθημερινά 6-8. Χορταστικά πράγματα. Τα οφέλη πάρα πολλά.

Το μεγαλύτερο απ’ όλα είναι ότι με εγκατέλειψε η μιζέρια οικονομική και συναισθηματική, το αίσθημα τρομοκρατίας και ο φόβος που μου δημιουργούν οι ειδήσεις και η τσέπη μου.

Ζω καθημερινά από την κουζίνα μου τη ζωή μιας πλούσιας τούρκικης οικογένειες που η μόνη κρίση που βιώνει είναι συναισθηματική. Παρήγορο γιατί τελικά όπως μου έλεγαν και κάτι φτωχοί συγγενείς μου τα χρήματα δεν φέρνουν την ευτυχία.

Θαυμάζω τα ωραία ντυσίματα, τα πλούσια αυτοκίνητα-χωρίς να αναφέρεται κανείς στα τέλη-τη χλιδή στο σπίτι με ΔΕΗ και χωρίς τέλος ακινήτου, ζηλεύω το υπηρετικό προσωπικό έτοιμο να εξυπηρετήσει τους αφέντες ακόμη και τα βαθιά μεσάνυχτα, σοφέρ, τρεις μαγείρισσες, κηπουρός και άλλη μία ξεχωριστή υπηρέτρια για την πεθερά-πέντε θέσεις εργασίας-να μην υπολογίσουμε και τη νταντά-μαντάμ με γαλλικά και πιάνο, άρα έξι θέσεις εργασίας, συν τζάμπα φαγητό και ύπνο.
Εκεί λίγο θυμώνω γιατί κι εγώ κάνω τα ίδια αλλά αυτοί και πληρώνονται, αλλά και ζουν και καλύτερα από εμένα.

Ευτυχώς μόλις στρώνεται η τραπεζαρία και είμαι έτοιμη να φουντώσω αρχίζουν τα κοιτάγματα, οι ίντριγκες, οι μηχανορραφίες και ισορροπώ. Όλα κι όλα, άφθονο φαγητό μπορεί να μην έχουμε, κόπηκε βλέπετε το πολύ Super κι αυτό τα απολύτως απαραίτητα, αλλά τα άλλα δεν τα έχουμε. Το μόνο θέμα που συζητάμε στο τραπέζι μας, είναι πόσα χρήματα μας έμειναν για να σπρώξουμε το μήνα, να «διαφωνήσουμε» με τα παιδιά για καμιά "υπερβολική" τους απαίτηση, για την καινούρια φορολογία που μας ήρθε, τέτοια απλά πράγματα. Ερωτικά κοντραρίσματα ή βλεφαριάσματα; Ποτέ. Αυτό είναι από τα πολύ κομμένα. Που τέτοιες πολυτελείς σκέψεις σήμερα!

Κόσμημα θέλει η πεθερά με τα εκατόν είκοσι μπότοξ και ιαλουρανικά;
Παίρνει την κάρτα του γαμπρού και το παραγγέλνει.

Αυτοκίνητο η κόρη μόλις κλείνει τα δεκαοχτώ;
Αμέσως κορδέλα και στον κήπο την ίδια μέρα.
Ψώνια; Όσα τραβάει η ψυχή σου. Ταξίδια; Χωρίς δεύτερη σκέψη, Παρίσι, Ν. Υόρκη, χιονοδρομικά, τα πάντα όλα.

Οι γυναίκες μονίμως πολύ κουρασμένες από την περιποίηση. Μέσα στο σπίτι, πάντα ανεπάγγελτες με μόνιμη απασχόληση να αλλάζουν ρούχα και πιτζάμες είκοσι φορές τη μέρα.
Για το μόνο λόγο που δε τις ζηλεύω είναι που προχωρούν με το τακούνι και τους χώνετε στα χαλιά, ακόμη κι η παντόφλα έχει τακούνι όπως και να το κάνεις σε κουράζει.
Ευτυχώς εμείς αυτό δεν το ’χουμε, μέσα στο σπίτι μόνο με ίσια παντόφλα, όταν φυσικά προλαβαίνουμε να τη φορέσουμε.

Για να ξεκουραστούν από την ξεκούραση παίρνουν το αυτοκίνητο ή ταξί, εξαρτάται και πηγαίνουν να φάνε κάτι. Μέσα στο σπίτι, έξω από το σπίτι, τρώνε. Συζητάνε δε κάτι απίστευτα light θέματα που τους βασανίζουν, που εκεί πραγματικά μου έρχεται να φάω τα ρούχα μου από ζήλια.
Τι σαν εμένα και τις φίλες μου που μας έχουν φάει οι βαριές συζητήσεις τύπου survivor;

Τι να σας πω. Αισθάνομαι καθημερινά 6-8 να μου φεύγει το ψυχοπλάκωμα, ο φόβος κι η προσμονή για το χειρότερο. Τρώω, ντύνομαι, ταξιδεύω, ερωτεύομαι, αγαπιέμαι, χαίρομαι, βγαίνω έξω κι όλα αυτά τζάμπα.

Δύο χρόνια στο Νηπιαγωγείο, έξι στο Δημοτικό, τρία στο Γυμνάσιο και τρία στο Λύκειο προπαγάνδας για τους κακούς Τούρκους εξαλείφθηκαν από το μυαλό μου μετά από τα τρία πρώτα επεισόδια.

Μια χαρά. Ανέξοδη ψυχοθεραπεία για να μη συνυπολογίσω και το γεγονός ότι μαθαίνω και Τούρκικα δωρεάν!!!

Iyi geceler

Η Λίμνη των ξωτικών

Έφτασε η ώρα για την απάντηση στο διαγωνισμό για Τη Λίμνη των ξωτικών.

 Ταρατατάάάάάάάάά
Το σπιτάκι-τσαντήρι των ξωτικών περιέχει...

έναν πίνακα διανομής ρεύματος!!!

Κι όμως αυτοί οι άνθρωποι που δούλεψαν γι' αυτό το Χριστουγεννιάτικο υπερθέαμα που λαμβάνει χώρα αυτήν την εποχή στην πόλη μας, τοποθέτησαν τον πίνακα διανομής του ηλεκτρικού ρεύματος σε μια υπέροχα καλά κρυμμένη παραλλαγής κατασκευή μέσα σε πλέγμα και την μπομπούλωσαν με την καταπληκτικής σύλληψης αυτή λινάτσα που βρήκαν και δημιούργησαν με κάποια παλιά τσουβάλια από το εργοτάξιο.

Δυστυχώς δεν έχουμε νικητή, η αλήθεια είναι ότι ο διαγωνισμός ήταν για παίχτες με αρρωστημένη φαντασία, αλλά για όσους μας τίμησαν και πήραν μέρος στο διαγωνισμό μας, έχουμε να τους προσφέρουμε από ένα μέτρο φωτοσωλήνα για να στολίσουν το δρόμο έξω από το σπίτι τους.

Μόνο αγαπητοί μου φίλοι μια συμβουλή. Προσοχή όταν παραλάβετε το δώρο σας.
Ελπίζω στο υπέροχο μυστηριώδες ξωτικό τσαντήρι του διαγωνισμού μας να υπάρχει ρελέ διαφυγής.

Η Λίμνη των Ξωτικών

Η προσπάθεια του Δήμου με το Χριστουγεννιάτικο στήσιμο "Της Λίμνης των ξωτικών" εδώ που έχουμε φτάσει θα μπορούσε να θεωρηθεί πολύ καλή προσπάθεια για πρώτη χρονιά.
Το πρόβλημα κάθε φορά σε οποιαδήποτε προσπάθεια δεν είναι η καινοτόμα ιδέα, αυτό το έχουμε συνηθίσει ότι δεν υπάρχει στα βουνά που ζούμε, αλλά το στήσιμο το οποίο το εκτελούν και το επιβλέπουν άνθρωποι χωρίς καμία αισθητική ή μάλλον της αισθητικής του παζαριού πάντα σε συνδυασμό με αυτή του πανηγυριού. Κοντολογίς Κιτσιά στο μεγαλείο σου.

Στην πρόσφατη επίσκεψή μου με άγγιξε κι εμένα το πνεύμα των Χριστουγέννων και αποφάσισα να κάνω ένα διαγωνισμό που θα σας μοιράσει πολλά δώρα.

 Κουίζ λοιπόν για τους ψαγμένους Γιαννιώτες: Τί πουλάει αυτό το σπιτάκι-τσαντήρι των Ξωτικών και τί κρύβεται πίσω από τη λινάτσα;

Σας προσφέρω και τη βοήθεια του blog με την επόμενη φωτογραφία.

Ο νικητής αυτού του διαγωνισμού κερδίζει το σπιτάκι-τσαντήρι των ξωτικών μαζί με την προέκτασή του, καθώς και μία έκπληξη που θα την πάρει στο σπίτι του και θα σας αποκαλύψω αύριο.

 Την απάντηση θα τη βρείτε στην αυριανή ανάρτηση. Ο χρόνος σας αρχίζει τώρα!

Προσεχώς Ανακύκλωση...

Τη σύμβαση συνεργασίας με την Ελληνική Εταιρεία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης ενέκρινε κατά πλειοψηφία το Δημοτικό Συμβούλιο Ιωαννίνων στη χθεσινή του συνεδρίαση.

Κρατάμε μικρό καλάθι μέχρι να τη δούμε με τα ματάκια μας να φτάνει και εξακολουθούμε να ανακυκλώνουμε σε αλυσίδες super markets, σε πολυεθνικά καταστήματα και στα γελοία μηχανήματα ανακύκλωσης που μας άφησε παρακαταθήκη η προηγούμενη δημοτική αρχή.

Πάντως δύσκολη εποχή για ανακύκλωση.

Θα κάνω μια παράκληση. Τουλάχιστον όταν και αν με το καλό έρθει ο πολιτισμός αυτού του επιπέδου και σ΄εμάς τους ιθαγενείς, μην ανακυκλώνετε τα στρώματα. Χρόνια τώρα τα έχουμε συνηθίσει να στολίζουν τα πεζοδρόμια της πόλης μας.

Ο σκύλος της φωτογραφίας  βρήκε ένα απαλό και φιλόξενο κρεβάτι σ' ένα τέτοιο στρώμα και μάλιστα χωρίς να πληρώσει ούτε ένα ευρώ τέλος ακινήτου.

Σήμερα αυτός αύριο εμείς. Ποιος ξέρει;

Κολλέγιο Αθηνών

Καμία κυβέρνηση ποτέ στην Ελλάδα δεν θέλησε να επενδύσει και να ασχοληθεί με την εκπαίδευση. Τους πάντες τους βόλευε το σύστημα έτσι όπως δούλευε και δουλεύει. Το σημαντικότερο μέλημα όλων όσων πέρασαν από το Υπουργείο Παιδείας και όχι μόνο, ήταν οι αλλαγές να γίνονται με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε από τη μια να μην δαπανώνται χρήματα σε υποδομές και από την άλλη να μη θίγεται το κύκλωμα της παραπαιδείας.

Οι πάντες σ’ αυτή τη χώρα μπορούν να δουλέψουν στην εκπαίδευση, από τον απλό δάσκαλο έως το δικηγόρο, το μηχανικό, τον θεατρολόγο, κλπ. Το χωνευτήρι της εκπαίδευσης μπορεί να τους απορροφήσει όλους. Όποιος τελειώσει ένα Πανεπιστήμιο δικαιούται να εργαστεί στην εκπαίδευση ή να παράσχει εξωσχολική εκπαίδευση. Πολλές οι θέσεις εργασίας, πολλά τα λεφτά.

Έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε σχολεία τέρατα και παιδιά δυστυχισμένα. Παιδιά που ξυπνούν κάθε μέρα στις εφτά το πρωί, λες κι αν άρχιζε το σχολείο στις εννιά κάτι θα γινόταν, τα οποία περιφέρονται σ’ ένα ψυχρό, απρόσωπο χώρο, βομβαρδίζονται για εφτά ώρες με στείρες τις περισσότερες φορές γνώσεις εφτά διαφορετικών αντικειμένων, γυρίζουν το μεσημέρι στο σπίτι τους, τρώνε και συνεχίζουν να διαβάζουν αποστηθίζοντας, για να ξυπνήσουν την επόμενη μέρα το πρωί κουρασμένα να ξανακάνουν το ίδιο.

Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω κάποια απλά ζητήματα ούτε ως μαθήτρια, αλλά ούτε και ως μητέρα. Γιατί π.χ. τα παιδιά θα πρέπει να διδάσκονται οικιακή οικονομία ή θρησκευτικά και να γράφουν και πρόχειρα διαγωνίσματα ή εξετάσεις στο τέλος της χρονιάς;
Γιατί τα παιδιά θα πρέπει να κάνουν εργασία στην τεχνολογία στο σπίτι τους και όχι στο σχολείο;
Γιατί θα πρέπει να κάνουν εικαστικά ή μουσική στα θρανία που κάνουν και τα υπόλοιπα μαθήματα, χωρίς να υπάρχει ούτε ένα μουσικό όργανο σε όλο το σχολείο ή ένα καβαλέτο;
Γιατί θα πρέπει να κάνουν πρώτη ώρα Γυμναστική φαγωμένα και αγουροξυπνημένα έξω στην αυλή του σχολείου μέσα στο κρύο και στη βροχή επειδή διαφορετικά δε βγαίνει το πρόγραμμα;

Γιατί πρέπει να πληρώνονται δεκάδες ειδικότητες για να παρέχουν γνώση στην εκπαίδευση και να μην υπάρχει ψυχολόγος σε κάθε σχολείο που να βοηθάει τα παιδιά στα καθημερινά προβλήματα και καταστάσεις που το καθ’ ένα μπορεί να βιώνει.

Γιατί να μην υπάρχει σε κάθε Λύκειο ένα σοβαρά σχεδιασμένο πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού για τα παιδιά;

Γιατί τα εκπαιδευτικά προγράμματα να μην ασχολούνται με την ψυχή, τη φαντασία, τις δυνατότητες και τις ιδιαιτερότητες κάθε ατόμου;

Γιατί να μην υπάρχουν λιγότερα μαθήματα, λιγότερες εξετάσεις και περισσότερα προγράμματα αγωγής υγείας, περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, σεμιναριακά μαθήματα, εκπαιδευτικές συναντήσεις με ειδικούς;

Μήπως γιατί έτσι δε θα χρειαζόταν τόσα φροντιστήρια;

Ή

Μήπως  τελικά  γιατί Πρωθυπουργοί και  Υπουργοί σ' αυτή τη χώρα γίνονται μόνο όσοι έχουν τελειώσει το Κολλέγιο Αθηνών.

Καινοτόμες ιδέες

Επιτέλους έχουμε νέα κυβέρνηση και τι κυβέρνηση κούκλα, 48 άτομα, ένα ευέλικτο, οικονομικό και συμβατό με την κρίση σχήμα με Βορίδη, Ροντούλη και Μπουμπούκο.
Εδώ καράβια χάνονται γομάρια αρμενίζουν...έ κύριε Ροντούλη;

Εγώ σαν ταπεινός συνυπεύθυνος ψηφοφόρος, το μόνο που μπορώ να προσφέρω για να ευχηθώ καλή διάσωση και καλή επιφοίτηση για νέες φρέσκιες ιδέες σε καινούριους φόρους και χαράτσια, είναι σειρά από γλάστρες, μία για τον καθ΄ ένα με χορηγό τον "έξυπνο" Δήμο μας.

Μπράβο σ΄αυτόν που το σκέφτηκε. Η Ελλάδα μας δε στερείται από φωτεινά μυαλά, αρκεί κάποιος να τα αναδείξει για να ξεδιπλωθεί η σοφία τους.
 Να μια καινοτόμα ιδέα: "Γλάστρες Παραλλαγή". Λαμπρά!!!

Εύγε Ελλάδα του σήμερα, του αύριο, του χθες και του προχθές.

Η νέα κυβέρνηση

Σας παρουσιάζουμε πρώτοι τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης. Θαυμάστε τη!



Μπαχαλάκηδες

Η Πολιτική αλητεία δυστυχώς δεν έχει όρια. Πληρώνουμε πάρα πολύ ακριβά την πολιτική γονική παροχή. Είμαστε άξιοι γιατί εμείς είμαστε αυτοί που χρόνια τώρα ψηφίζουμε ανάξιους, ανεπάγγελτους, επικίνδυνους, ψυχάκηδες, και κομπλεξικούς τζακάτους γόνους.

Το πόπολο μέσα από το ωραιοποιημένο περιτύλιγμα της δημοκρατίας απλά επέλεγε και επιλέγει, δήθεν συνειδητοποιημένα τους ιλουστρασιόν απογόνους του πολιτικού στάτους αυτής εδώ της χώρας. Ποτέ κανείς την ώρα που ψήφιζε δεν παραδεχόταν ότι απλώς διάλεγε φεουδάρχη.


Αυτό μας έφτασε στο χάλι που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή και τίποτε άλλο. Τα χαράτσια τα πληρώναμε έμμεσα χρόνια ολόκληρα, απλά πήγαιναν απευθείας στις τσέπες των φεουδαρχών αυτής της χώρας. Στους πολιτικούς κληρονόμους που απλά συντηρούσαν και μεγάλωναν τα παλάτια τους.

Δύο γόνοι κάνουν πλάκα μαζί μας γιατί είχαν βάλει στοίχημα στα μπαράκια που σπούδαζαν μαζί για το ποιος θα γίνει ο ποιο πετυχημένες πρωθυπουργός.

Ανεχόμαστε μήνες τώρα δυο μπαχαλάκηδες, καιροσκόπους πλούσιους να παίζουν στοίχημα εις βάρος μας.

Μπράβο μας. Άξιοι των επιλογών μας.

Ενεργοί πολίτες

Ζούμε εδώ και δύο χρόνια απίστευτες στιγμές. Βουλευτές, πολιτικοί και δημοσιογράφοι δουλεύουν πανικόβλητοι και μας βομβαρδίζουν, ανάσα δεν παίρνουν. Όλος ο λαός ξαφνικά άρχισε να ασχολείται με την πολιτική. Ακούνητοι, αδρανείς και «βολεμένοι» πολίτες βγαίνουν στους δρόμους και διαμαρτύρονται. Η γιαγιά μου, ενενήντα χρονών έχει γίνει ειδήμων στα οικονομικά, μιλάει καθημερινά για spreads, διεθνή χρηματιστήρια, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και αγορές. Όλη η Ευρώπη, για να μην πω όλος ο πλανήτης έχει μάθει που είναι η Ελλάδα. Κοιμόμαστε και ξυπνάμε αγκαλιά με το ΔΝΤ, το Σαρκοζί, τη Μέρκελ. Το μυαλό μας έχει μεταμορφωθεί σε υπολογιστικό εργαλείο κάνοντας συνεχώς λογιστικές πράξεις για να βρούμε τρόπους να τακτοποιήσουμε τους λογαριασμούς μας. Χάσαμε πολλούς φίλους γιατί έχουμε γίνει αντίπαλοι, λόγω διαφορετικών επαγγελμάτων και οικονομικών απολαβών. Σταματήσαμε να ασχολούμαστε με πράγματα που αφορούν την καθημερινότητά μας γιατί από τη μια αντιμετωπίζουμε πλέον βιοποριστικό πρόβλημα και το μυαλό μας ασχολείται μόνο με αυτό κρίνοντας υποδεέστερης σημασίας όλα τ’ άλλα και από την άλλη δε λειτουργεί τίποτε σ’ αυτή τη χώρα, δε λειτουργούσε στο παρελθόν πολύ δε περισσότερο τώρα.


Αισθανόμαστε συνεχώς ότι ζούμε σε εμπόλεμη κατάσταση με κύριο εκφραστή τα κανάλια στην τηλεόραση που μας βομβαρδίζουν καθημερινά. Το ότι έχουμε χρεοκοπήσει το κάθε νοικοκυριό ξεχωριστά οικονομικά και συναισθηματικά είναι δεδομένο. Το ότι χρόνια τώρα το κράτος μας και οι πολίτες του έχει χρεοκοπήσει ηθικά είναι κι αυτό δεδομένο. Το ότι όλοι ζούσαμε την ευημερία της κακοδιαχείρισης και της ανομίας χωρίς να αντιδρούμε, εκτός μειοψηφιών κι αυτό δεδομένο.

Είναι μια ευκαιρία να αναρωτηθούμε τελικά ποιοι θέλουμε να είμαστε και πως θέλουμε να ζούμε; Ποιες είναι οι ανάγκες μας και με τι θα ήμασταν ευχαριστημένοι; Ποιες είναι οι γενιές που θέλουμε να ενισχύσουμε και να αναδείξουμε και ποιες επί της ουσίας μας διοικούν και εξυπηρετούμε;
Σ’ αυτά τα ερωτήματα μπορούμε να απαντήσουμε μόνο αν κλείσουμε τις τηλεοράσεις μας, γυρίσουμε την πλάτη στους αυτοονομασμένους «σωτήρες» αυτού του κόσμου και οργανωθούμε σε κινήματα ενεργών πολιτών με άποψη, στόχους και διεκδικήσεις.

Νέος Επαγγελματικός Προσανατολισμός

Τώρα που εφαρμόστηκε πλέον το «νέο σχολείο» πρέπει να καταργήσουμε και τα παλιά παραδοσιακά επαγγέλματα, τα οποία εκ των υστέρων αποδείχτηκαν ξεπερασμένα και συντεχνιακά και να προχωρήσουμε μπρος ολοταχώς για τη «νέα κοινωνία».

Αυτό μπορεί να υλοποιηθεί στο «νέο σχολείο» μόνο μέσα από το σωστό επαγγελματικό προσανατολισμό, όπως ακριβώς γινόταν μέχρι και σήμερα και που θα γίνεται φυσικά είτε με DVD είτε με το πλέον σύγχρονο και in μέσο, γνωστό ως τηλεδιάσκεψη.

Για εσάς παιδιά της Γ’ Λυκείου, που τσάμπα κοπιάσατε και ξενυχτήσατε όλα αυτά τα χρόνια πάνω από ένα βιβλίο, ότι ξέρατε ξεχάστε το. Έχουμε να σας προτείνουμε ένα επάγγελμα πολύ τρέντι. Θα φορεθεί απίστευτα στο μέλλον:

«ΦΡΟΝΤΙΣΤΕΣ Ή ΙΔΙΑΙΤΕΡΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΕΣΤ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΕΝΑΠΟΜΕΙΝΑΝΤΕΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ»

 Σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση. Για όσους δε γνωρίζεται οι δημόσιοι υπάλληλοι που δε θα οδηγηθούν σε «Αγρανάπαυση-Εργασιακή εφεδρεία», κάθε τρία χρόνια θα υποβάλλονται σε τεστ αξιολόγησης προκειμένου να λαμβάνουν βαθμό αλλά και να κατατάσσονται σε συγκεκριμένο μισθολογικό κλιμάκιο.

Φανταστείτε τώρα αγαπημένα μου παιδιά, πόσες χιλιάδες υπάλληλοι είναι και που

1 βαθμός=2 βαθμολογικά κλιμάκια, 6 οι βαθμοί 11 βαθμολογικά κλιμάκια με εξαίρεση το 1^ο.

Κάποιοι σίγουρα θα μένουν μετεξεταστέοι, άρα δύο φορές στον ίδιο βαθμό, άσε που δε θα τη συμφέρει την εκάστοτε κυβέρνηση να παίρνουν οι υπάλληλοι κλιμάκια γιατί αυτό μάνι-μάνι σημαίνει ότι θα παίρνουν μεγαλύτερο μισθό. Άρα αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι θα βάζουν παλούκια θέματα στα τέστ γιατί πρέπει επίσης να συνυπολογίσουμε ότι ο «Υπάλληλος του Κράτους» θα πρέπει και να δουλέψει, αν όλα παν καλά και ζήσει, μέχρι τα εξήντα εφτά.

Σιγά και μη τους περνάνε στα τεστ γρήγορα και μάλιστα χωρίς φροντιστήριο...

Παιδιά μου σκεφτείτε το σοβαρά. Σας εγγυώμαι μεγάλη κονόμα.  

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΣΤΗ ΔΕΥΑΙ

Σκεφτόμουν μια μέρα ότι αυτό που θα ήθελα πιο πολύ απ' όλα στη ζωή μου θα ήταν να γίνω ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΣΤΗ ΔΕΥΑΙ.
Δεν υπάρχει ακριβώς αυτή η θέση, αλλά φαντάζομαι ότι αν είχα κανένα καλό δόντι θα μπορούσε πολύ άνετα να δημιουργηθεί.
 Οι ετήσιες απολάβές μου θα ήταν 80.719 Ευρώ σαν διευθυντής της ΔΕΥΑΙ συν 53.000 Ευρώ σαν καλλιτεχνικός διευθυντής.

Άρα, σαν ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΗΣ ΔΕΥΑΙ θα έπαιρνα 130.719 Ευρώ το χρόνο.
Σούπερ μου ακούγεται.

Την ώρα που έκανα τους υπολογισμούς μου και προσπαθούσα να οργανώσω τις επόμενες κινήσεις μου (γνωριμίες, τηλέφωνα, υποσχέσεις για ψήφους κλπ) με σκοπό να υλοποιήσω το όνειρό μου, έλαβα ένα μέιλ που μου φάνηκε σχετικό.
Το μεταφέρω:

Πώς να γίνω σωστός άνθρωπος όταν απο μικρή ηλικία έβλεπα.....
Τον Ταρζάν να τριγυρνάει γυμνός

Την Σταχτοπούτα να γυρνάει σπίτι της μεσάνυχτα
Τον Πινόκιο να λέει ψέμματα
Τον Αλαντίν να είναι κλέφτης
Τον Μπάτμαν να οδηγεί με 320 χλμ την ώρα
Τη Χιονάτη να μένει σε ένα σπίτι με 7 άντρες
Τον Ποπάυ με τατουάζ να καπνίζει
Τον Μπάγκς Μπάνυ να είναι τσόγλανος
Τον Σούπερμαν να κρύβει την ταυτότητά του
Και το Πάκμαν να τρέχει σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με ηλεκτρονική μουσική, τρώγοντας χαπάκια που τον έκαναν να σπιντάρει....

εεεεεεε ? ? ? ? ?

Του χρόνου διακοπές στο βάλτο

Όταν ξαναγυρνάς στην ωραία «μικρή» σου πόλη αισθάνεσαι ότι δεν έλειψες ούτε μια μέρα, ακόμη κι αν λείπεις τα τελευταία πέντε χρόνια. Οι μόνες αλλαγές που μπορείς να παρατηρήσεις είναι προς το χειρότερο κι επειδή εγώ δεν αντέχω κάθε χρόνο την κρυάδα του γυρισμού αποφάσισα του χρόνου το καλοκαίρι να κάνω διακοπές στο πρώτο καινούριο ξενοδοχείο που θα ανεγερθεί στην παραλίμνια περιοχή στο Βοτανικό.

Κατά βάθος εύχομαι να είναι και τα τρία έτοιμα και του Μήτση και του Χήτου, αλλά και αυτό που οι αδελφούλες Νικολάτου επιθυμούν να χτίσουν.

Είναι τελείως διαφορετικά να έχεις τρεις επιλογές, εκεί δίπλα στη λίμνη σου, να την αγναντεύεις από τις πισίνες σου και να βλέπεις τα νούφαρα που θα πολλαπλασιάζονται μέρα με τη μέρα. Να πίνεις το ποτό σου στα μπαράκια και στα λόμπι των ξενοδοχείων και να σε συντροφεύει το κοάξιμο των συμπαθέστατων βατραχιών.
Άσε που μπορεί να σου κάτσει κι ο πρίγκιπας...

Πάντα ονειρευόμουν να κάνω διακοπές δίπλα σ' ένα βάλτο, το βρίσκω πολύ τρέντι και καινοτόμο, γιατί όχι στο δικό μου βάλτο, της δικής μου πόλης.
 Άσε που παράλληλα ενισχύω την ανάπτυξη και τους βιοπαλαιστές επενδυτές αυτής της πόλης.

Πάντως μπράααβο, μεγάλη σύμπτωση που έχουν και οι τρείς περιουσία δίπλα-δίπλα στο ίδιο μέρος!

Λέτε να είναι σόι;

Let's play

Ζούμε πραγματικά ιστορικές στιγμές γελοιότητας, ανωριμότητας, εγωκεντρικότητας, ατομικισμού, σιχασιάς, παλιμπαιδισμού, καιροσκοπισμού, τυχοδιωκτισμού και ξεφτίλας.


Μεσσίες τέλος. Το πολιτικό σκηνικό αυτή τη στιγμή παίζει πόκερ. Δυστυχώς το τραπέζι αποτελείται μόνο από ερασιτέχνες χαρτοπαίχτες, κάτι άσχετους μπλοφατζήδες, κάτι ανώριμα κακομαθημένα παιδάκια που κάνουν την πλάκα τους.

Αυτά τα κακομαθημένα πλουσιόπαιδα, Γιωργάκης κι Αντωνάκης πάντα είχαν ότι ήθελαν, δε χρειάστηκε να δουλέψουν ούτε μια μέρα στη ζωή τους, δε χρειάστηκε να κοπιάσουν για το παραμικρό, να μοχθήσουν για το ελάχιστο. Φρόντισαν τα πάντα οι προηγούμενοι γι’ αυτούς. Τυχερά τα κακομαθημένα από κούνια, προδιαγεγραμμένη από την πρώτη μέρα η πορεία και η εξέλιξή τους.
Τώρα ήρθε η ώρα μετά από τόσα χρόνια να βγάλουν τα κόμπλεξ και τα απωθημένα τους.

Ο ένας προσπαθεί να αποδείξει ότι τελικά δεν είναι βλάκας κι ανίκανος κι ο άλλος ότι δεν είναι επικίνδυνος και καταστροφικός για την πατρίδα του.

Η «επανίδρυση» του κράτους (που απέτυχε να κάνει το προηγούμενο τυχερό) δε θα γίνει με την «επαναδιαπραγμάτευση» αλλά μετά από την πλήρη κατάρρευση και ισοπέδωσή του, γιατί πολύ απλά επιλέξαμε να πάμε κρουαζιέρα με ένα πλοίο που έχει για πλοίαρχο, αντιπλοίαρχο αλλά και μέλη πληρώματος ανώριμα, άσχετα και κακομαθημένα παιδάκια που κάνουν την πλάκα τους και βγάζουν την ανισορροπία, τις κόντρες και τα κόμπλεξ τους.

Είμαστε άξιοι των επιλογών μας. Ας προσέχαμε.

Καλό μας ταξίδι και βοήθειά μας.

Στο δια ταύτα

Θα μαζευτούν ξανά και ξανά πολλοί. Θα συμφωνήσουν(?) στο τι δεν θέλουν. θα αναλωθούν σε γενικόλογες συζητήσεις - συνθήματα. Θα ονειρευτεί ο καθένας τη δική του "ουτοπία". Θα εμφανιστούν και οι "προοδευτικοι". Και μετά στο "δια ταύτα" τι θα γίνει?

Αυτή είναι η ερώτηση-σχόλιο κάποιου άγνωστου αναγνώστη στην ανάρτηση με τίτλο "Ησυχία μην ξυπνήσουν οι Γιαννιώτες" η οποία τολμώ πλέον να πω ότι είναι και δικός μου προβληματισμός. Τι θα γίνει στο «δια ταύτα»;

Ειλικρινά φίλε μου δεν ξέρω αν θα γίνει κάτι, αν όλη αυτή η διαμαρτυρία με τα εντελώς πρωτόγνωρα χαρακτηριστικά, θα οδηγήσει κάπου, αν θα έχει κάποιο αποτέλεσμα, αν καταφέρουμε σαν ακηδεμόνευτοι πολίτες να βρούμε κοινή συνιστώσα, κοινό προσανατολισμό, κοινές διεκδικήσεις, αν τελικά θα υπάρξει κάποιος νέος κηδεμόνας, κάποια ανατροπή, ένα φως στο τούνελ.

Αυτό όμως που σίγουρα ξέρω είναι ότι έπρεπε με κάποιο τρόπο να υπάρξει κάποια αντίδραση, να εκφραστεί το αίσθημα της προδοσίας, η διαφωνία, η αγανάκτηση, η οργή, η αβεβαιότητα, η αγωνία, η καθημερινή ανασφάλεια του καθ’ ένα από εμάς.

Είναι μια προσπάθεια να ξυπνήσουμε από την αποχαύνωση, το σοκ, τον ευνουχισμό που έχουμε υποστεί. Είναι μια προσπάθεια να δείξουμε στους «κηδεμόνες» μας ότι ενηλικιωθήκαμε κι ότι δεν μπορούν να καθορίζουν αυτοί και μόνο αυτοί τη ζωή μας, ότι ενδεχομένως μπορεί να έχουμε κι εμείς μια άποψη για το πώς θέλουμε να ζήσουμε, έστω και θεωρητικά.

Να τους γνωστοποιήσουμε ότι γνωρίζουμε πως κατευθύνουν τις ζωές μας, έχουμε επίγνωση και άποψη γι’ αυτό και με κάποιο τρόπο τους συμβουλεύουμε, τους προειδοποιούμε να βρούνε άλλες μεθόδους καθοδήγησης και ομηρίας γιατί πολύ απλά εμείς ξυπνήσαμε και αρχίσαμε να κλωτσάμε, να επαναστατούμε έστω και δειλά, έστω και αθόρυβα, έστω κι ανοργάνωτα.

Μακάρι μέσα από αυτή τη διαδικασία και τη ζύμωση να υπάρξει ένα αποτέλεσμα, να υπάρξουν συγκεκριμένα αιτήματα και προτάσεις, να υπάρξει ανατροπή στο πολιτικό και οικονομικό σκηνικό, να ξαναγυρίσει η ελπίδα και η πίστη για το μέλλον, να υπάρξει στροφή σε νοοτροπίες, παγιωμένες αντιλήψεις, απόψεις και στάσεις που δυστυχώς αποδείχτηκαν λανθασμένες.

Tο μέλλον θα δείξει...

Όπου μπέχο τρέχω

Η ΔΕΠΑ (Δημόσια Επιχείρηση Αερίου), είναι η εταιρεία που εισήγαγε το φυσικό αέριο στην Ελλάδα.


Το μετοχικό κεφάλαιο της ΔΕΠΑ, ανέρχεται σε 991,2 εκ. ευρώ. Σ’ αυτό συμμετέχει κατά 35% η εταιρεία Ελληνικά Πετρέλαια Α.Ε. και κατά 65% το Ελληνικό Δημόσιο. Η ΔΕΠΑ εποπτεύεται από το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής.

Τα πιο πάνω αναφέρονται στο επίσημο site της ΔΕΠΑ, (depa.gr). Σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνουν ότι η ΔΕΠΑ ανήκει σε κάθε φορολογούμενο πολίτη, άρα και σ' εμένα.
Τότε ερωτώ. Εγώ γιατί δε δικαιούμαι μπέχο ταξιδάκι; Γιατί εμένα δε με παίρνουν μαζί τους εκδρομούλα εκεί που πηγαίνουν οι εκπρόσωποι της Θεσπρωτίας και των Ιωαννίνων;
Δήμαρχοι, σύμβουλοι, κάτοικοι, πάνε στη Θεσσαλονίκη τρώνε ψαράκια, πίνουν και γλεντάνε στον Πάριο, κάνουν υδρομασάζ στο Porto Palace όπου διαμένουν για να πειστούν λέει ότι το φυσικό αέριο είναι για το καλό μας και να μπορέσουν κι αυτοί με τη σειρά τους να πείσουν εμάς.

Τελικά, αν και γύρισαν χαλαροί δε μπόρεσαν να πείσουν τους "άπιστους" παρόλο που είναι λίγοι. Έτσι η ΔΕΠΑ αποφάσισε να διοργανώσει μία νέα τζάμπα εκδρομούλα, στο εξωτερικό αυτή τη φορά, στην Ιταλία για να πειστούν εκ νέου οι δήμαρχοι, σύμβουλοι, κάτοικοι, μήπως και η Ιταλική αύρα τους εμπνεύσει καλύτερα και καταφέρουν να πείσουν τους άπιστους Θεσπρωτούς-Περδικιώτες.

Εγώ όμως έχω μια απορία σε όλα αυτά. Ο Δημήτρης ο Μπαράτσας (Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Ιωαννίνων), με τη σύζυγό του γιατί έπρεπε να πάνε στην Ιταλία για να πειστούν; Ο άνθρωπος είχε ήδη στηρίξει από τις 20 Μαίου, σε δημόσια τοποθέτησή του το έργο, χαρακτηρίζοντάς μάλιστα έργο "πνοής", έργο εθνικής και τοπικής σημασίας.
Εκτός αν παρεξήγησα και θέλουν οι άνθρωποι να βάλουν φυσικό αέριο στο σπίτι τους μετά από σαράντα χρόνια που θα έρθει και στα Γιάννενα, άρα έπρεπε να δούνε τις εγκαταστάσεις στη Ρώμη και στη Φλωρεντία.

Αν είναι έτσι πείτε σας παρακαλώ στη ΔΕΠΑ ότι θέλω κι εγώ κάποτε να βάλω φυσικό αέριο στο σπίτι μου. Αν διοργανώσει κι άλλο κανένα μπέχο ταξιδάκι πάρτε κι εμένα την άπιστη σας παρακαλώ.

Ησυχία μην ξυπνήσουν οι Γιαννιώτες

Αμ δε.  Νομίζεις...

Οι Γιαννιώτες είναι γνωστοί σε όλους και ιδιαίτερα στους ίδιους τους Γιαννιώτες, για τη συλλογικότητα, αγωνιστικότητα και συμμετοχικότητά τους. Είναι αυτοί που ιστορικά, τουλάχιστον στη σύγχρονη ιστορία, θα βγουν πρώτοι στους δρόμους διεκδικώντας μια θέση στην παραλία μόλις φτιάξει ο καιρός.


Είναι αυτοί που πρώτοι θα παλέψουν και θα συγκρουστούν για μια θέση παρκινγκ στη Γαριβάλδη.

Είναι η λεβεντιά τους και η επαναστατικότητά τους που θα ξεδιπλωθεί στις λαϊκές πίστες και στα ουζερί της πόλης

Είναι αυτοί που πρώτοι θα διαδηλώσουν μόλις τους πασάρεις ή αν έστω υποψιαστούν ότι θέλεις να τους πασάρεις τα σκουπίδια στο χωριό τους.

Είναι αυτοί που πρώτοι θα προτάξουν τα στήθη τους και θα ξεσηκωθούν με ανυπολόγιστες συνέπειες όταν τους ξυπνήσεις από το μακάριο ύπνο τους ή τους πειράξεις τον ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΕΝΑ.

Είναι τέλος αυτοί που θα τους δεις πρώτους να συμμετέχουν γεμάτοι όρεξη, ιδέες, δύναμη, αποφασιστικότητα και ζωντάνια σε εθελοντικές δράσεις για την καλυτέρευση της ποιότητας της πόλης τους και της ζωής τους,

Απλά έχουν ένα ιδιόμορφο στυλ συμμετοχής. Τους αρέσει πάρα πολύ να δίνουν τα εύσημα στους πέντε-δέκα οργανωτές-εθελοντές, αλλά να παρακολουθούν από κάποιο μαγαζί. Είναι κάτι σα να λέμε «Εθελοντισμός από απόσταση» ή καλύτερα «Νοητή Συμμετοχή», «Συμμετέχω μ’ ακούς;», κλπ.

Με τον ίδιο απαράμιλλο Γιαννιώτικο αγωνιστικό και συμμετοχικό τρόπο, οι ίσως διακόσιοι «Αγανακτισμένοι» Γιαννιώτες, μαζεύτηκαν χθες μπροστά από τη Νομαρχία για να δείξουν σε όλον τον κόσμο για ακόμη μια φορά «ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΗΣΥΧΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΥΠΝΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΓΙΑΝΝΙΩΤΕΣ».

ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΝΝΕΝΑ. ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ. ΤΕΛΟΣ.

Παγκάκι πριν-Παγκάκι μετά

Επιτέλους κάποιοι από τη Δημοτική αρχή μερίμνησαν και μπάλωσαν κάποια φθαρμένα παγκάκια στην παραλίμνια περιοχή κοντά στην πλατεία Μαβίλη.

 

Στην κυριολεξία όμως τα μπάλωσαν! Ίσως το patchwork να είναι κι αυτό μια σύγχρονη μορφή τέχνης που μπορεί να εφαρμοστεί και στα παγκάκια.

Δεν ξέρω απλά αν πρόλαβαν από το Travel channel όταν έκαναν τα γυρίσματα στην περιοχή μας να γυρίσουν το σύγχρονο αυτό θαύμα που στολίζει την πόλη μας.

Στρος Καν

Η αστυνομία της Νέας Υόρκης ανέκρινε τον Ντομινίκ Στρος Καν, σχετικά με τη σεξουαλική παρενόχληση 32χρονης καμαριέρας.

Το περιστατικό συνέβη στο ξενοδοχείο Σοφιτέλ. Όπως κατήγγειλε η ίδια, βρισκόταν στη σουίτα του Στρος Καν, όταν ο 62χρονος βγήκε από το μπάνιο γυμνός, της όρμησε και την έριξε στο πάτωμα. Σύμφωνα με τα λεγόμενά της, ο Στρος Καν της ζήτησε να του κάνει στοματικό έρωτα!

Καλά ρε αθεόφοβε Στρος δεν παίζεσαι! Δε σου φτάνει που πηδάς καθημερινά 13.000.000 Έλληνες, ξεφτιλίστηκες για μια καμαριέρα στο Μανχάταν;


Αλλά τι περιμένεις; Αχόρταγοι αυτοί οι πολιτικοί.
Μήπως αυτά τα κάνει γιατί δεν του κάθεται η Μέρκελ ή μήπως ακολουθεί το παράδειγμα του Μπερλουσκόνι ελπίζοντας έτσι να κερδίσει τις εκλογές στη Γαλλία;

Ξεφτίλα

Την Πέμπτη το Πνευματικό Κέντρο, στα πλαίσια των παραστάσεων «Όπου μπέχο τρέχω», κάλεσε τον Σ. Κούλογλου για την παρουσίαση του ντοκιμαντέρ «Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου». Μη με ρωτήσετε τι συζήτηση έγινε στο τέλος γιατί δεν άντεξα κι έφυγα στο μισάωρο.

Όλο το σκηνικό Mία απίστευτη Ξεφτίλα. Αρχικά ο χειριστής δε μπορούσε να βάλει το DVD να παίξει και πειραματιζόταν επί δέκα τουλάχιστον λεπτά να βρει τον τρόπο για να ξεκινήσει την ταινία από την αρχή. Αφού απελπίστηκε, άρχισε να τη γυρνάει πίσω, μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας. Από τη μέση ως την αρχή την είδαμε σαν πρώτη προβολή σε Rev.
Για να μην τον αδικήσουμε κιόλας, κάποια στιγμή τα κατάφερε. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι άρχισε και η προβολή. Μείναμε για αρκετά λεπτά κοιτώντας το κουμπί «έναρξη».

Για να μην πλατειάζω η ταινία άρχισε μετά κόπων και βασάνων και με τη βοήθεια των παραινέσεων των θεατών, που καλύτερα δηλαδή να μην είχε αρχίσει. Φανταστείτε ότι η δική σας τηλεόραση στο σπίτι σας έχει σίγουρα μεγαλύτερη οθόνη. Δεν συζητώ φυσικά καν για την εικόνα και τη φωνή. Με γύρισε πολλά χρόνια πίσω, τότε που έβλεπα κάτι ελληνικές επετειακές ταινίες που προβάλλονταν οι ειδήσεις, σαν κινηματογράφος.
Να φανταστείτε ότι ακόμη και τα επίκαιρα προβάλλονταν με μεγαλύτερη αξιοπρέπεια εκείνη την εποχή, συνυπολογίζοντας φυσικά την τεχνολογική τους κατάσταση.

Ο χαρακτηρισμός ξεφτίλα ίσως και να είναι επιεικής για το μέγεθος της συνολικής παρουσίασης.

Ο Δήμαρχος, ο Πρόεδρος, ο Αντιπρόεδρος και η Διευθύντρια του Πνευματικού κέντρου έπεσαν οι «καημένοι» από τα σύννεφα. Φυσικά αυτό που κυρίως τους ένοιαζε ήταν ότι ξεφτιλίστηκαν στα μάτια του Κούλογλου, γιατί αν τους ένοιαζε για το πόπολο των Γιαννιωτών, θα ήταν γνώστες της ξεφτίλας από την προηγούμενη προβολή που είχαν κάνει με τα ντοκιμαντέρ του 13ου φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Τότε δεν είχε θορυβηθεί κανείς. Σιγά μη σκεφτόμαστε και τους παγουράδες τώρα.

Αγαπητέ κ. Ελισάφ, πραγματικά εκτιμώ την προσπάθειά σας, αλλά με «πορδές δε βάφονται αυγά». Είπαμε κρίση-κρίση, αλλά είναι προτιμότερο να το κλείσετε το μαγαζάκι που ονομάζετε «Πνευματικό Κέντρο», παρά να ξεφτιλιζόμαστε όλοι μαζί.

Εμείς οι Γιαννιώτες δεν είμαστε όλοι της Γαριβάλδη. Έχουμε δει στη ζωή μας και πέντε καλές παραστάσεις, ενημερωνόμαστε και λίγο, παλεύουμε καμιά φορά και την πνευματική μας καλλιέργεια, έχουμε κι ένα καλό πολλές φορές βιωτικό επίπεδο. Δεν είναι σωστό να μας υποτιμάτε και κυρίως με τέτοιο τρόπο. Αν δεν μπορείτε να αγοράσετε ούτε έναν προτζέκτορα της προκοπής, την επόμενη φορά που θα τολμήσετε να προβάλετε μια ταινία, έχω να σας προτείνω τα εξής:

1. Να με πάρετε ένα τηλέφωνο να σας φέρω το δικό μου από το σπίτι

2. Να ζητήσετε να σας κάνει κάποιος από την πόλη μια δωρεά.

3. Να πάτε να νοικιάσετε έναν.

4. Να κάνετε προβολή σε μια αίθουσα του Ψυχαγωγικού Πάρκου Παραλίμνιο και δε μας πειράζει εμάς ειλικρινά, βάλτε μας και 3,4,5, ευρώ εισιτήριο.

Αυτό όμως που πραγματικά έχω να σας συμβουλέψω και που πιστεύω ότι ίσως σώσει λίγο την κατάσταση, είναι να βάλετε ένα κουτάκι στην είσοδο του Πνευματικού Κέντρου «Υπέρ Εξοπλισμού», έτσι ώστε όλοι όσοι προσέρχονται να παρακολουθήσουν τις συμπαθητικές μεν αλλά φτωχομπινέδικες παραστάσεις που ανεβάζετε, να προσφέρουν τον οβολό τους, μήπως και μ’ αυτόν τον τρόπο καταφέρετε εκεί στο Πνευματικό να αγοράσετε έστω κάποιον υποτυπώδη εξοπλισμό 

Ο κύριος Πηδηχτ-όπουλος

Σήμερα θα μιλήσουμε για κάποιον «Πηδηχτ-όπουλο» αναπληρωτή καθηγητή που εδρεύει σε κάποιο Τμήμα του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Κύριο χαρακτηριστικό του Τμήματος είναι ότι η πλειοψηφία του αποτελείται από φοιτήτριες.
Ο «Πηδηχτ-όπουλος» έχει ως διδακτική μέθοδο να καλεί τις φοιτήτριές του πρώτα για μία εξέταση από το κρεβάτι του και μετά από τα έδρανα του Πανεπιστημίου.
Αν κάποιο κορίτσι αποφασίσει να πάρει τα «πριβέ» Σεμινάρια θα μπορέσει να φτάσει και στο στόχο της, το πτυχίο. Αν όμως δεν ενδώσει και αντισταθεί στις ορέξεις του πνευματικού αυτού πατέρα, τότε μαύρο φίδι που την έφαγε. Μπορεί να σέρνεται εξάμηνα ατελείωτα, μόνο με το δικό του μάθημα και πτυχίο να μη βλέπει στον ορίζοντα.
Το γεγονός αυτό της θρασύτατης ανηθικότητας όλοι το γνωρίζουν, χρόνια τώρα, εντός των πυλών και όχι μόνο του Πανεπιστημίου. Φυσικά μένει ατιμώρητο, γιατί πολύ απλά κανένας δεν τολμά να το αγγίξει. Ποιος από τους συναδέλφους του "πνευματικού" αυτού ανθρώπου θα τολμούσε ποτέ να καταφερθεί εναντίον του; Σήμερα εσύ αύριο εγώ.
Ποιο παιδί 18 και 22 ετών θα μπορούσε να τα βάλει με την εξουσία του Αναπληρωτή καθηγητή; Ποιος γονέας θα μπορούσε να βγάλει άκρη σε ένα σύστημα καλυμμένης ανηθικότητας, ατιμωρησίας και αυθαιρεσίας;
Ο αχόρταγος και ανικανοποίητος «Πηδηχτ-όπουλος» τα γνωρίζει όλα αυτά πολύ καλά. Χωρίς κανένα όριο και φραγμό, χρόνια τώρα, εκβιάζει απροκάλυπτα τις απελπισμένες φοιτήτριες, προσπαθώντας να τις παρασύρει στο κρεβάτι του με αντάλλαγμα το πτυχίο τους.

Αν θέλει λοιπόν το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων να συγκαταλέγεται μεταξύ των μεγαλύτερων και των πλέον άρτια οργανωμένων Πανεπιστημίων της χώρας, ας φροντίσει να αποβάλλει από τους κόλπους του όσους και όσες το ντροπιάζουν.

Αποχή

Αποφάσισα όλο αυτό το διάστημα να κάνω αποτοξίνωση από κάθε είδους ειδησεογραφία, αλλά και να αδιαφορήσω για την οποιαδήποτε κιτσιά, μιζέρια και κακομοιριά που «στολίζει» την πόλη μου. Δυστυχώς ενώ αρχικά πίστευα ότι η αποχή θα με έκανε να αισθανθώ καλύτερα τελικά ο στόχος δεν επιτεύχθηκε.

Υπάρχει τόση μεγάλη ανασφάλεια, ψυχοπλάκωμα, κινδυνολογία κι εγκατάλειψη στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα που δυστυχώς δεν υπάρχει πια καμία ελπίδα για την ύπαρξη κάποιου μυστικού φίλτρου ευθυμίας. Η ψυχολογία της μάζας που συμπαρασύρει τα πάντα, βρίσκεται για πρώτη ίσως φορά στη νεότερη ιστορία σε κατάσταση απίστευτης ανασφάλειας και συγκεχυμένης πληροφόρησης που την οδηγεί σε εθνική θλίψη, έως και κατάθλιψη.

Είναι αυτή η αίσθηση που δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει, που για πρώτη φορά λες να έχουμε την υγεία μας, αλλά πραγματικά το εννοείς, που δε σχεδιάζεις ούτε για το άμεσο μέλλον, δε συζητάμε πια για το μακρινό, που προσπαθείς να κάνεις πράγματα που σε ευχαριστούν αλλά κατά βάθος αισθάνεσαι τύψεις που τα έκανες, αλλά και δεν τα ευχαριστιέσαι γιατί σου κόστισαν κάτι παραπάνω, που προσπαθείς να αναθεωρήσεις πράγματα και καταστάσεις χωρίς τη θέλησή σου, που ακούς κάθε μέρα και μια καινούρια ιστορία προβληματισμού, πόνου και θλίψης, που κάνεις κάθε μέρα το λογιστή στο σπίτι σου, που ψάχνεις εναγωνίως να βρεις κάτι που θα σε κάνει να γελάσεις, που ανακαλύπτεις ότι το χιούμορ σου έχει αρχίσει να σε εγκαταλείπει, που δεν έχεις τη διάθεση να μεταδώσεις όνειρα στα παιδιά σου…

Το μεγάλο ζήτημα πλέον για τη χώρα δεν είναι το χρέος που μας βαραίνει, αλλά η ψυχική ισορροπία των πολιτών της και δυστυχώς όταν χάσεις τον έλεγχο σ’ αυτόν τον τομέα δεν υπάρχει αναδιάρθρωση.
Θα χρωστάμε για πολλά πολλά χρόνια την ψυχική μας ισορροπία και την πιθανή ευτυχία μας.

Η ελπίδα και τα όνειρα είναι το μεγάλο στοίχημα αυτή τη στιγμή.

Ζωή σ' εσάς

Κύριε Περιφερειάρχη

φανταστική η σκέψη όποιου κι αν ήταν, αν και είμαι σίγουρη ότι ήταν δική σας, να βάλετε αυτόν τον πραγματικά καλαίσθητο πίνακα σε ψιλομπεζάκι έξω από το κτίριο της Περιφέρειας για να ενημερωνόμαστε όλοι οι πολίτες καθημερινά και έγκυρα για το ποιος πέθανε ή ποιανού τελείται το μνημόσυνο.  

Θα μου επιτρέψετε να σας κάνω μια μικρή παρατήρηση, πάντα με την καλή μου διάθεση.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη το φτιάξατε λίγο μικρό. Όσο θα βαθαίνει και θα επεκτείνεται η κρίση τόσο αυτό θα γεμίζει. Θα σας πρότεινα λοιπόν να τολμούσατε μια επέκταση, γιατί όχι και μια ανακαίνιση του εξωτερικού χώρου του κτιρίου με επένδυση από τέτοιους πίνακες.

Αλήθεια κ. Περιφερειάρχη μου, τώρα που θα επαναπατρίσετε και τις πολύτιμες εικόνες σας, μεγάλη η χάρη σας, δεν τις βάζετε κι αυτές στον τοίχο της Περιφέρειας πάνω από τον πίνακα με τα κηδειόσημα;

Πολύ θα του πήγαιναν.

Μια πονεμένη ιστορία πολιτικής ασυλίας

Μία οικογενειακή ιστορία που κόστισε στον Ελληνα 19.000, αλλά που κατά βάθος του κοστίζει πολύ περισσότερα εντός και εκτός συνόρων ... 


Γράφει η Σταυρούλα
Για να καταλάβετε τι εννοώ, δώστε βάση σε αυτή την οικογενειακή ιστορία: ο κύριος Π.Σ. και η κυρία Μ.Α., μετά από έναν αποτυχημένο γάμο αποφάσισαν να χωρίσουν. Όπως κάθε πολιτισμένο ζευγάρι, χώρισαν τα πάντα: τα χρήματα που είχαν στην άκρη, τα ακίνητα και τις ώρες επικοινωνίας με το ανήλικο παιδί τους.

Μόνο που η Μ., κάποιο καιρό αργότερα, αποφάσισε να σταματήσει να ακολουθεί τους όρους που είχε αποδεχτεί, εμποδίζοντας τον πρώην σύζυγό της να βλέπει το παιδί τους τις προσυμφωνημένες ώρες και ημέρες. Ο Π. τότε αποφάσισε να ακολουθήσει τον μόνο νόμιμο δρόμο που προβλέπεται από τη δικαιοσύνη: να καταθέσει μήνυση εναντίον της πρώην συζύγου του για «παραβίαση των όρων επικοινωνίας του με το παιδί τους, όπως είχαν καθοριστεί με απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών». Απλά και πολιτισμένα, και με τη σιγουριά πως θα βρει το δίκιο του.

Αμ δε! Βλέπετε, η κυρία Μ.Α. προστατεύεται από άσυλο. Όχι, δεν κατέφυγε με το παιδί της σε πανεπιστημιακό χώρο διότι η κυρία αυτή είναι βουλευτής. Έτσι η Μιλένα Αποστολάκη, για την........ οποία μιλάμε, δεν λογοδότησε ποτέ για την απόφασή της να γράψει στα παλιά της τα παπούτσια τους νόμους του κράτους που υποτίθεται πως υπηρετεί. Κρύφτηκε πίσω από τη βουλευτική της ασυλία, την οποία αρνήθηκαν να άρουν οι συνάδελφοί της όταν αυτό ζητήθηκε.

Το θέμα όμως δεν έληξε εδώ. Ο πρώην σύζυγος της κυρίας Αποστολάκη κατέφυγε στο Ευρωδικαστήριο, το οποίο όπως ήταν αναμενόμενο τον δικαίωσε, επιδικάζοντας πρόστιμο 12.000 ευρώ στην Ελληνική Βουλή για κατάχρηση της βουλευτικής ασυλίας και 7.000 στον ενάγοντα για τα δικαστικά του έξοδα.

Πρόκειται για μια ιστορική απόφαση, όχι μόνον γιατί αποκαλύπτει περίτρανα τον απαράδεκτο τρόπο με τον οποίον σκέπτονται και συμπεριφέρονται οι Έλληνες Βουλευτές, αλλά επιβεβαιώνει την κατάχρηση της Βουλευτικής Ασυλίας και σε θέματα που δεν έχουν καμία σχέση με τις Πολιτικές τους Ενέργειες, και κατ' επέκταση επισφραγίζουν τις κατηγορίες περί διαφθοράς!

Οι ευρώ-δικαστές με πλειοψηφία 6 προς 1 (μειοψήφησε ο Έλληνας δικαστής Σπ. Φλογαΐτης, υποστηρίζοντας ότι η προσφυγή Συγγελίδη έπρεπε να κηρυχθεί απαράδεκτη) έκριναν ότι η απόρριψη του αιτήματος άρσης ασυλίας παραβιάζει το δικαίωμά του να έχει πρόσβαση στα ελληνικά δικαστήρια (άρθρο 6 παράγραφος 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων).

Όπως είναι φυσικό, το Ευρωδικαστήριο δεν είδε καμιά σύνδεση μεταξύ της επίδικης συμπεριφοράς της κ. Αποστολάκη και των βουλευτικών της καθηκόντων. Παράλληλα θεωρεί στοιχείο άνισης μεταχείρισης το γεγονός ότι, ενώ ο κ. Συγγελίδης εμποδίζεται να κινηθεί ποινικά εναντίον της βουλευτού, πρώην συζύγου, εκείνη διατηρεί το δικαίωμα αυτό!

Οι αποφάσεις του Ευρωδικαστηρίου συνδέουν ευθέως τη βουλευτική ασυλία με την άσκηση των καθηκόντων κάποιου στο πλαίσιο των κοινοβουλευτικών αρμοδιοτήτων του. Το σκεπτικό είναι ότι έτσι προστατεύεται η ελευθερία έκφρασης των βουλευτών και κατοχυρώνεται η ανεξαρτησία της πολιτικής δράσης τους. Οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα ΔΕΝ ΥΠΑΓΕΤΑΙ σε αυτό το πλαίσιο προστασίας και πρέπει αυτόματα να γίνεται άρση της ασυλίας των εμπλεκόμενων πολιτικών προσώπων.

Ποιο είναι λοιπόν το τελικό αποτέλεσμα; Η Μιλένα Αποστολάκη το παίζει τζάμπα μάγκας και καταπατά με το έτσι θέλω τους νόμους (ξέροντας πως δεν θα πληρώσει η ίδια), ένας πολίτης αδικείται κατάφωρα και δεν μπορεί να απευθυνθεί πουθενά έτσι ώστε να βρει το δίκιο του, και όλοι εμείς πληρώνουμε 19.000 ευρώ για χάρη της Μιλένας και των συναδελφων της που την "προστάτευσαν".

Και παρόλα αυτά, η οικογενειακή αυτή υπόθεση δεν έφτασε σε καμία αίθουσα ελληνικού δικαστηρίου για να εκδικαστεί. Η κυρία Αποστολάκη μπορεί με την ησυχία της και χωρίς κανένα απολύτως κόστος να συνεχίσει να κάνει του κεφαλιού της...

Τουριστικές Προσφορές

Θέλετε να πλύνετε το λεωφορείο σας και δεν έχετε που; Εμείς σας προσφέρουμε το ιδανικό περιβάλλον.
 Άνετο πάρκινγκ!
Ειδυλλιακό χώρο!
Δωρεάν νερό!
Ελάτε στον παραλίμνιο δρόμο των Ιωαννίνων να μας γνωρίσετε. Είμαστε σίγουροι ότι θα μείνετε ικανοποιημένοι και θα μας ξαναπροτιμήσετε.